Terug naar Verenigingen nieuws

’t Zal je hond maar wezen

Gepubliceerd op:

Bijna dagelijks ben ik te vinden in het Hemmemapark, in mijn ogen de mooiste aanwinst van ons dorp de afgelopen jaren. Met in mijn kielzog Chita, onze lieve zwarte labrador van anderhalf. Nu gaat dat lief niet altijd op. Als Chita eten ruikt of een collega-hond ontwaart, dan kan ik de ‘r’ in ‘hier’ nog zo hard laten rrrrrrollen, het heeft niet meer effect dan een vrolijke blik in mijn richting. En daar gaat ze. Of daar kauwt ze. Het park is voor haar een rijkelijk gedekte dis met smeuïge appels en peren van vorig jaar en vandaag zelfs een half vergaan dier, waarvan ik denk dat het een vogel is. Om je pootjes bij af te likken. Ik hoor de botjes kraken en in mijn gedachten ligt de hond al onder ’t mes om de splinters uit de darmen te vissen. Zelfs snoepjes die ik in al mijn jassen meedraag helpen op zo’n moment niet. En ze had toch echt alles ‘uitmuntend’ op de cursus. Als Chita zich als toetje dan nog heerlijk in anderhonds uitwerpselen kan rollen, kan haar dag niet meer stuk. Maar goed, over het algemeen heb ik geen klagen. Ze dartelt mooi met me mee en doet aan live hyve met hondenvriendjes en vriendinnetjes. Ondertussen breid ik mijn sociale netwerk uit met hondenbaasjes en bazinnetjes. ’t Werkt echt, zelfs in een randstedelijk park vallen Chita’s charmes op en leggen haar capriolen de basis voor een heus contact met tot dan wildvreemden. En toch zijn er ook die onze hond als een zwarte bedreiging ervaren voor zichzelf of hun enkelhoge vierpotertje en mij volgen met beschuldigende blik, inmiddels met het hondje onder de oksel. Het schepseltje, hoog en droog en oppermachtig, gromt en grauwt al kon ie wel tien labradors aan. Waarom was ’t ook al weer vraag ik me af, dat op de training zo pertinent werd gedrild: til je hondje nooit op! Juist dan wordt ie immers interessant voor het grotere slag. Ze hebben vast niet op dezelfde cursus gezeten als ik. Eigenlijk zou iedereen verplicht op cursus moeten, mijmer ik, als ik mijn route vervolg en ook Chita teleurgesteld besluit af te druipen. Met de hond naar school is mijn parool en gezond voor baas en hond, rijmel ik verder. Helaas is het in de hondenwereld al net als in de grote mensenwereld. Bloeddorstige mislukkelingen die hun kleine soortgenoten opschrokken als eenhapscrackers. Hoe smakeloos. In een van mijn sociale hondencontactmomenten werd ik gewaar dat dit doemscenario in Berltsum onlangs realiteit werd, al voor de tweede keer in twee jaar. ’t Zal je hond maar wezen. Ria Algra, Berltsum, 13 maart 2011 #link:www.algra.fr:klik hier voor meer blogs;

Welkom terug in de kerk

Als kerkenraad zijn we dankbaar dat we vanaf a.s. zondag 20 juni de de…

 

Bibliotheek zoekt taal- en digitaal vrijwilligers voor het Digi-Taalhuis in de Bibliotheek.

Het lijkt zo gemakkelijk, een whatsapp met de mobiel versturen, de krant lezen o…