Gepubliceerd op:
Oud papier

Wat een leuke avond heb ik gehad. Wat heb ik veel geleerd. En dat op een gewone vrijdagavond, maar wel de eerste vrijdag van de maand. De oud papier vrijdag. Als vervanger van mij twee meter man meld ik mij bij het vrijwilligerskorps van sterke mannen en kranige vrouwen. Met manlief waren ze vast blijer geweest, maar ze zullen het vanavond met mij moeten doen. Voor wie mij niet kent, van mijn spierkracht moet ik het niet hebben en met mijn voeten kom ik niet eens op de grond als ik op de passagiersstoel in de cabine van onze chauffeur Rommert zit. Maar Sjoerd en Douwe zijn super. Potige jongemannen die mij met hun aanpakken duidelijk inpakken. Het mag de pret niet drukken, want ik mag op het knopje drukken. Het groene wel te verstaan. Met dat knopje zet ik de happer in werking die papier verslindt. Onverbiddelijk en niet te stuiten. Rommert wijst mij nog even op de rode knop als ik hem deelgenoot maak van mijn doemscenario waarin ik een hond o kat in de bak zie belanden. Gekke gedachte? Niet als ik de krant opsla en lees dat een zatladder voor het uitslapen van zijn roes een vuilniswagen heeft gekozen. Geen drinkebroers maar wel een teller die aan het eind van de avond op bijna 6000 kilo staat. Ongelooflijk en dat keer drie auto’s. Op de korte eindjes sta ik als een volleerd vuilnisvouw achter op het treeplankje. Vroeger had ik altijd medelijden met die mannen, zo met hun neus midden in de stank. Maar dit is leuk. Zo onderweg valt me een aantal dingen op. Om het maar cru te zeggen. Ik weet van niks. Als een spons zuig ik de nieuwtjes op die Sjoerd en Douwe kwistig over mijn hoofd uitstrooien. Wat mij bevestigt in mijn toenemende overtuiging dat het juist mannen zijn die praten. Het lijkt ook wel of ze iedereen kennen. Intussen registreer ik dat er mensen zijn die nog altijd niet weten wat oud papier is. Dat weet ik dan weer wel, dat melk en frisdrankpakken geen oud papier zijn. Dat je het niet in plastic vuilniszakken doet en dat voor de ophalers veel handiger is dat je het aan dezelfde kant van de weg zet. Hoe doen ze dat straks in de Buorren vraag ik me af. Daar waart vernieuwing rond verpakt in een vleug verlangen naar, ja naar wat eigenlijk? Opgekalefaterde paaltjes met kettingen ertussen beogen de redding van het eens florerende dorpshart. Dat gaat handig worden met huisvuil en oud-papier en zo. Getuige de breedbeeld- en andere apparatendozen lijkt het met de economische crisis vanavond overigens wel mee te vallen. Zo’n avondje oud papier, dat zouden meer mensen moeten doen. RIA #link:www.tekstschrijver-algra.nl:hier meer blogs van Ria, tekstschrijver;

Welkom terug in de kerk

Als kerkenraad zijn we dankbaar dat we vanaf a.s. zondag 20 juni de de…

 

Bibliotheek zoekt taal- en digitaal vrijwilligers voor het Digi-Taalhuis in de Bibliotheek.

Het lijkt zo gemakkelijk, een whatsapp met de mobiel versturen, de krant lezen o…