Terug naar Berltsumers aan het woord.

Berltsumer om útens: Hilde Hoogterp en het leven op een vulkaan

Even op bezoek bij Hilde Hoogterp op de Skoallestrjitte in Berltsum is wel een bijzonder begin voor een interview.

 

Wanneer u weet dat Hilde woonachtig is in Nieuw Zeeland, en zij voor een kort bezoek bij ouders was, begrijpt u dat alles goed gepland moest worden.

Hilde mag zich een wereldreiziger noemen. Zo is ze in de periode 2009/2010 in Amerika geweest en daar heeft ze toen een “travel bug” opgelopen. Het reizen en de kennismaking met andere
delen van de wereld hadden haar in de greep. Na een klein jaar weer in Nederland werken werd een nieuwe reis van 12 maanden gepland. Een reis zonder planning door Azië, Australië
en Nieuw Zeeland.

Op de vraag “ Hoe kwam je erbij om naar Nieuw Zeeland te gaan?” volgt een simpele doch nieuwsgierige verklaring. Ik heb vanaf mijn kleuter tijd contact met de familie Bangma in Nieuw Zeeland gehad. Mw Bangma was een zuster van Popke Schram. Sake en Neeltje Bangma waren in de vijftiger jaren geëmigreerd en kwamen regelmatig terug naar Berltsum voor familie bezoek. Ze vonden het leuk om een klein meisje in Fryslân te kennen en hebben Hilde geënthousiasmeerd om meer van de wereld te ontdekken. Hun kleindochter Danielle en Hilde hebben als penvriendinnen vanaf hun achtste jaar regelmatig met elkaar geschreven. Tijdens haar reis is Hilde voor een langere tijd in Nieuw Zeeland verbleven met het welbekende working-holiday visum die je kan aanvragen tot je 31e om zo een jaar door Nieuw Zeeland te werken en te reizen. Dit gebeurt op veel grotere schaal dan dat hier in Nederland bekend is. Zo is Hilde in Christchurch in een hostel, vergelijkbaar met een jeugdherberg, aan het werk gegaan. Haar werk in Nederland had ze achtergelaten met onbetaald verlof, dus moest ze in 2012 weer naar terug naar Nederland.

Toch bleef de baan in Nieuw Zeeland nog steeds lonken. Na een werk visum te hebben geregeld kon ze in januari 2013 haar werk in Nederland opzeggen en opnieuw naar Nieuw Zeeland vertrekken. Vervolgens benoemd Hilde een paar belangrijke aspecten van deze stap, t.w.: “Vertrekken betekent knopen doorhakken”, “Je kunt altijd weer terug” en “Angst is maar voor even, spijt is voor altijd.” De baan waarvoor ze was terug gegaan viel een beetje tegen, maar ze was er nu wel achter dat Nieuw Zeeland een land voor haar was. Vertrekken was geen optie dus in november 2013 is ze een nieuwe baan in het zuiden in de buurt van Queenstown begonnen. Een baan midden in de natuur, bij een groot meer tussen de enorm hoge bergen. Ze runde daar een lodge, een samenvoeging van hotel, restaurant en hostel.

Haar huidige vriend Michel (afkomstig uit Maassluis) kwam daar in maart 2014 om voor een paar weken klusjes te doen en was, net als Hilde in haar eerste jaar, op een working holiday visum door Nieuw Zeeland aan het werken en reizen. De klusjes kunnen van alles zijn van houthakken, schoonmaken tot het helpen in de keuken van het restaurant of andere toeristen begeleiden tijdens het kajakken. Michel zou drie weken blijven maar dit werden al snel maanden. Tijdens het interview lieten ze mij prachtige omgevingsfoto’s zien, waarmee ook duidelijk werd waarom ze beiden verliefd zijn geworden op Nieuw Zeeland. In juli 2014 (winter in NZ) konden ze tijdens het laag seizoen tien weken een reis rond de wereld maken waarbij ze twee weken in Nederland waren voor tijd met familie. Eenmaal terug in NZ is Michel naar Christchurch vertrokken omdat daar als project manager mee te werken aan de heropbouw van de stad na de aardbeving van Feb. 2011. Eind 2014 is ook Hilde terug verhuisd naar Christchurch en kon er weer een nieuwe banen zoektocht beginnen. Er was snel weer werk, maar daarbij is de instelling van ‘alles oppakken wat maar kan’ wel belangrijk. Met een nieuw baan was een nieuw werkvisum weer mogelijk. Nieuw Zeeland zit vol met allerlei nationaliteiten.

Michel en Hilde worden dus niet als buitenlanders beschouwd. Op vele plaatsen is er sprake van seizoenwerkers in het toerisme. Het toerisme is dan ook van groot belang voor de economie van Nieuw Zeeland. Sinds 2008 was er ook in deze toeristenindustrie een forse crisis. Sinds afgelopen zomer is er weer een stijging van het aantal toeristen. Het is ook nog steeds een effect van de film “Lord of the Rings”. Wat vinden de inwoners van die stroom toeristen? Het belast de natuur, alles is nu nog gratis maar dat staat hierdoor onder druk. Hoe lang blijven jullie nog in Nieuw Zeeland? ‘In ieder geval nog twee jaar. We hebben nu de verblijfsvergunningen op orde, in die zin is er geen haast om te vertrekken. We zien ons niet snel terug in Nederland, want de bergen hebben voor ons iets uitdagends en we houden van de rust en vrijheid.’ Nieuw Zeeland is 8x groter dan Nederland en heeft maar 4.5 miljoen inwoners. Hilde en Michel denken anders dan de gemiddelde Nederlander. Ze leven nu, en hebben nog veel dromen om naar andere landen te gaan. Rondfietsen in Zuid-Amerika en Europa en hopelijk nog door Afrika met als afwisseling om vrijwilligerswerk te gaan doen met mensen en wilde dieren. Een avontuurlijk paar? “We gaan onze droom achterna’’. Globale plannen worden altijd gesmeed maar concreet zijn ze nooit. Ze veranderen vaak van ideeën omdat ze dingen aanpakken die op hun pad komen. Als je te veel plant mis je de leuke spontane momenten. Wil je dit ook doen? Ga er dan voor. Je kan altijd weer terug naar het leventje dat je had maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd. Zo zijn Michel & Hilde ook begonnen. De Nederlandse mentaliteit moet je wel achterlaten want flexibiliteit is belangrijk omdat dingen altijd anders gaan dan je van te voren had gedacht. En dat maakt het ook zo leuk maar ook zo spannend! ‘Het is als een reis begonnen, maar is nu een levensstijl van ons. We kijken nog elke week naar de bergen alsof we ze voor het eerst zien en genieten van de kleine dingen. Ons motto: ‘Collect moments, not things.’

 

Nieuwsgierig naar foto’s van Michel en Hilde? www.imhages.wordpress.com