Terug naar Berltsumers aan het woord

31-10-Y Wimmie Wassenaar - Minsken mei in ferhaal

Gepubliceerd op:
31-10-Y Wimmie Wassenaar - Minsken mei in ferhaal

Door: Wimmie Wassenaar - Minsken mei in ferhaal

Mensen van verschillende pluimage, oude mensen, jonge mensen, velen hebben een verhaal, vanuit verschillende invalshoeken. Als redactie van Op ‘e Roaster gaan we op (be)zoek bij (naar) mensen van wie wij denken dat ze een verhaal hebben, dat onze lezers interessant vinden. Heeft u tips voor deze rubriek, dan zijn deze welkom bij de redactieleden. Deze maand het verhaal van Wimmie Wassenaar-Lautenbach. Een goed gevoel bij haar werk als bode is voor Wimmie Wassenaar-Lautenbach van groot belang In het dagelijkse leven zijn geboorte en sterfte onlosmakelijk met elkaar verbonden. Waar nieuw leven veelal, naar men mag aannemen, met groot enthousiasme wordt begroet heerst er rond overlijden nog altijd enigszins een taboe en is het een onderwerp waar we niet al te veel bij willen stilstaan, laat staan dat je er je beroep in zou willen vinden. Ook Wimmie Wassenaar stond aanvankelijk sceptisch tegenover de vraag om de nieuwe bode van de Berltsumer uitvaartvereniging “De laatste Eer” (de grootste vereniging in ons dorp met maar liefst 1300 leden) te worden maar na een lange periode van wikken en wegen pakte zij toch de uitdaging aan. “It wie yn 95’ dat de doetiidske foarsitter Foppe Smits my frege, mar it hat hast in jier duorre foardat ik der ja op sizze koe.” Nu een kleine vijftien jaar later heeft ze absoluut geen spijt van haar keuze toen der tijd en is ze dankbaar dat zij in deze functie mensen in een tijd van rouw en verdriet mag helpen en bijstaan. Dat zorgzame heeft er bij Wimmie altijd ingezeten. Waarschijnlijk al vanaf de lagere schoolperiode in Berltsum. Na de lagere school werd, zoals voor zoveel schoolmeisjes die de lagere school verlieten, de huishoudschool haar vervolgopleiding, waarna haar studie aan de INAS (inrichtingassistente) al een meer bewuste richting aangaf. Na de afronding hiervan werd Wimmie gediplomeerd verpleegster in het Diaconessenhuis in Leeuwarden waar haar liefde voor het verzorgen van mensen tot volle ontplooiing kwam. “Ik ha der in fjouwertal jierren wurke en doe wie myn wurk dêr net mear te kombinearen mei myn libben as troude frou en dêrby de berte fan ús bern.” Het was toen vanzelfsprekend een geheel andere tijd en wanneer er kinderen kwamen werd de moeder ook geacht om thuis te zijn en zich op de opvoeding te richten. Wimmie haar man Douwe zat toen bovendien nog in het loonbedrijf en al met al had de familie Wassenaar met dit werk en hun vier opgroeiende jongens volop bezigheid. Thomas Westra was zo rond de jaren ‘70 koster van de Gereformeerde Kerk, maar daarnaast ook als Bode van de uitvaartvereniging werkzaam. Thomas Westra was de eerste die Wimmie betrok bij de plichtplegingen die rond sterfte van toepassing zijn en dan in dit geval “het afleggen” van de gestorvene. “Oflizze fyn ik eigenlyks net in moai wurd. Ik siz leaver “moai meitsje”. Ik tink dat it yn 76’ wie dat Thomas my frege om him te helpen en dat ha ik hiel lang dien.” En toen was er dus dat eerder gememoreerd moment dat Foppe Smits een beroep op haar deed om Bode te worden. Een jaar lang heeft Wimmie deze vraag in haar laten bezinken om weloverwogen uiteindelijk de stap te maken en als bode een zware maar dankbare functie te aanvaarden. “Hiel froeger hat myn mem it wolris tsjin my sein, noch foardat ik mei ôflizzen as mei Boade wurk te meitsjen krige: “Boade dat soe krekt wat foar dy wêze.” En ineens was het dan zover, Wimmie Wassenaar werd de nieuwe Bode van de uitvaartvereniging in Berltsum. Het blijft voor haar altijd even een spannend moment om dat telefoontje te krijgen wanneer iemand uit de vereniging is overleden, of wanneer zij waarneemt voor een ander omliggend dorp. De doelstelling van de uitvaartvereniging om de overledene op eerbiedwaardige wijze naar zijn of haar laatste rustplaats te begeleiden en de nabestaanden op respectvolle wijze in dit laatste traject te bij te staan spreekt Wimmie zeer aan. Het vertrouwde van een uitvaartvereniging in eigen dorp met een bode die men kent geeft volgens Wimmie dan ook een “eigen karakter” bij de naaste familie van de gestorvene. Want dat is haar belangrijkste rol, de nabestaanden werk uit handen nemen en alle zaken die geregeld moeten worden zoals het papierwerk, uitzoeken van de kist, bloemen, liturgie en tal van andere zaken tot een goed einde te brengen. “Dêr wurdt my dan wolris frege: “jout it foldwaaning, it wurk as Boade?”, ik sprek leaver fan dat it op myn paad kommen is en dat it wichtich is dat ik der in goed gefoel oer ha. Want it ferstjerren bliuwt altiten hiel yngripend.” Voor Wimmie is de gouden regel bij de nabestaanden thuis: Horen zien en zwijgen. Er worden zoveel dingen besproken en nabestaanden moeten hun hart in vertrouwen kunnen luchten. Dat is dan ook dat goede gevoel wanneer je merkt dat je aanwezigheid steun geeft en dat de familie blij is dat de Bode kan helpen met al die zaken die rondom de sterfte geregeld moeten worden. Hoewel een sterfte altijd een ingrijpende gebeurtenis blijft kan Wimmie haar werk en privé goed scheiden. Natuurlijk spelen emoties een rol maar door nabestaanden werk uit handen te nemen en als vertrouwd en bekend persoon voor de familie in touw te zijn ben je echt als Bode bezig en dus aan je werk. “Der is ek wol in oplieding foar útfeartfersoarging en dat is wol hiel goed en wichtig tink ik . Ik bin der doedestiids sa yngroeid mar it is net ferkeard as je mei in oplieding better tarieden wurde.” Wimmie Wassenaar wordt volgend jaar vijfenzestig maar van een pensioengerechtigde leeftijd is in het vak van Bode geen sprake. Zolang de gezondheid het toelaat en het gevoel goed blijft gaat ze nog wel een poosje door. Veel ontspanning vindt Wimmie, evenals haar man Douwe, in de muziek bij de Bazuin, waarmee ze vorig jaar nog gehuldigd werd bij haar vijftig jarig lidmaatschap. Ook speelt ze met veel plezier en toewijding bij de senioren harmonie 2002 in Mantgum. Dat is echt even een uitlaatklep vooral in perioden wanneer haar Bode werk veel aandacht vraagt. Op haar Tenorsaxofoon even haar zinnen verzetten als tegenwicht van haar intense en belangrijke rol in ons dorp als bode, wat een levenswerk blijft waarbij je eigenlijk nooit vrij bent en bepalend bent voor dat laatste traject in iemand zijn bestaan van het fenomeen dat “leven” heet en dus vergankelijk is. JAN J

31-03-Y Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaal

Door: Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaalOude kaatstijden herleven voor bondspartuur…

 

31-03-Y Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -

Door: Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -Op de valreep... Tsja, en daar ga je da…