Terug naar Berltsumers aan het woord

31-08-Y Meindert Mak - Ik jou de pin troch

Gepubliceerd op:
31-08-Y Meindert Mak - Ik jou de pin  troch

Door: Meindert Mak - Ik jou de pin troch

Dank je, Doetie, dat ik van jou de pen doorgegeven krijg. Natuurlijk wil ik een kijkje in mijn leven geven……… Ik ben in 1960 geboren in Ursem. Mijn vader was beroepsmusicus en bouwde met het verdiende geld een bloembollenkwekerij op. Door omstandigheden was hij gedwongen een keuze te maken: muziek of de bloembollen en tulpenbroeierij. Hij koos voor het laatste. Als kind was ik veel met hem op het land en het was logisch dat ik graag het bedrijf in wilde. Echter, ik was geboren met een visuele handicap ( ik zie 12 tot 14%, met bril (len ) ongeveer 30 a 40% ) waardoor men in mijn opvolging geen vertrouwen had. Tegen beter weten in ging ik naar de tuinbouwschool in Hoorn, waar ik in het eerste jaar tot de conclusie kwam dat ik beter iets anders kon gaan doen. Vanaf mijn 7e jaar had ik klassiek pianoles (natuurlijk ook een vrij logisch gevolg van het eerste beroep van mijn vader). Ik was de enige van de 5 kinderen Mak die uiteindelijk, na veel zeuren, op 16 jarige leeftijd de piano inruilde voor de klassieke gitaar. Dit ontwikkelde zo goed, dat ik de kans kreeg te kiezen voor een opleiding aan het Sweelinck Conservatorium in Amsterdam. Hier studeerde ik hoofdvak klassiek gitaar, bijvak elektrisch gitaar en alle muziek theoretische- en pedagogische vakken. Na 4 jaar sloot ik op het hoofdvak na alle vakken met goed gevolg af. En toen kwam er opnieuw een onverwachte wending in mijn leven. Ik kreeg verkering met Els, nu mijn vrouw, die ook uit een “ bollengezin“ kwam. Dit opende perspectieven. Uiteindelijk leidde dit tot de keuze met z’n tweeën te proberen een tulpenbroeierij op te zetten. Mijn ouders wilde hun bedrijf niet door ons laten overnemen. Ik was een te groot risico. Els haar broer nam het ouderlijk bedrijf daar over, dus bleef er voor ons niets anders over ons geluk te beproeven in een huurpand (het oude bedrijfspand van mijn vader wat bij hem “over “was. Daar naast huurden we wat land voor de zomerbloemen productie. Het bedrijfje groeide en we wilden een eigen pand. Dit werd met hulp van een oom gekocht in Spierdijk. Daar volgde vanaf 1986 een paar zeer arme maar gelukkige jaren. Vanaf 1989 ging het langzaam bergopwaarts. In 1993 wilden we uitbreiden maar dat kon niet omdat het gebied aangewezen was als stilte gebied. We besloten te gaan verhuizen naar een tuinbouwgebied. De keus viel op Berlikum. In 1995 betrokken we vol trots met onze 3 kinderen ons nieuwe pand, gebouwd door Zijlstra Bouw, aan de Bûtenpôle 4 . Ook hier was de start moeizaam. We moesten enorm aan de grond wennen. Maar na een paar jaar ging het steeds beter. Door de komst van ons vierde kind, Rita, vonden we dat het tijd werd voor een nieuw huis. De invoering van de Euro stond voor de deur hetgeen naar mijn inschatting het bouwen 15% duurder zou maken. Dus was het nu of nooit. Er werd een financier gezocht en gevonden. In 2003 werd dit prachtige, door Zijlstra Bouw gebouwde huis, opgeleverd. De droom kwam uit. Maar we mochten er niet lang van genieten. “Als donderslag bij heldere hemel” veranderde het beleid bij onze financier. Voordat we zelf begrepen wat er aan de hand was werd de financiering opgezegd en ”mochten” we ons bedrijf verkopen. Wederom was mijn visuele handicap een van de redenen het vertrouwen op te zeggen. We hebben nog proberen te vechten maar er werden, naar mijn mening, middelen ingezet die in deze beschaving eigenlijk niet thuis horen. Uiteindelijk hebben we de “handdoek in de ring gegooid”. Het bedrijf werd voor een appel en een ei verkocht, de machines geveild en wij stonden na 20 jaar hard werken met lege handen. Gelukkig zijn we niet failliet gegaan. In december 2005 verhuisden we naar de Kwekerijleane in Berlikum. Met hulp en steun van zeer veel hele aardige mensen uit Berlikum en omgeving en goede professionele hulp zijn we deze moeilijke periode in ons leven doorgekomen. Door mijn bestuurswerk vanuit m.n. Lyts Libben heb ik zeer veel leuke mensen leren kennen en veel ervaring op kunnen doen. Mijn functies binnen de OV, MR en later GMR liepen deels parallel met de plannen een brede school in Berlikum te realiseren. Ik maakte deel uit van de Werkgroep Brede School Berlikum. Na drie intensieve jaren gedreven samenwerken met alle participanten onder aanvoering van Berlikum Belangen leverden we een prachtig rapport af aan de gemeente Menaldumadeel wat ertoe moest leiden te komen tot : ”een kindcentrum van 0 tot 18 jaar waarin beide scholen, peuterspeelzaal, kinderopvang en bibliotheek, jeugd en jongeren werk zouden participeren, met respect voor elkaars levensbeschouwelijke achtergrond, uiteindelijk, in een nieuw pand” inclusief sportzaal. Berlikum als vestigingsplaats voor gezinnen met kinderen zou op deze manier heel aantrekkelijk worden. Het enige wat de gemeente hoefde te doen was “zoeken naar de stenen”. Er waren voldoende subsidie mogelijkheden. En zelfs daar hadden we met behulp van o.a. Jaque Tichelaar een aardig handje mee kunnen helpen. Ik ben zeer teleurgesteld in de gemeente en de politiek. Wat een kneuterigheid zonder enig niveau. Als het enige wat je kunt verzinnen is, dat je, met verspilling van veel geld, hetzelfde onderzoek nog maar een keer over doet, om zo het proces te “rekken” zodat je, al dan niet onder druk van de tegen lobby, geen echte keuzes hoef te maken, neem je de bevolking van Berlikum niet serieus en geef je mensen, die hun nek hebben uitgestoken en het soms zelfs bijna letterlijk de kop heeft gekost, een klap in het gezicht! Deze mensen durfden tenminste. Ik heb voor hen diep respect! Ik hoop dat het er uiteindelijk nog van komt, maar als het politiek niveau niet verder komt dan uitspraken in de trant van “jullie hebben toch al een nieuwe rotonde”? ziet het er somber uit. En dat is nou precies wat sommige krachten willen: verdeel en heers. Hebben we ook niet zo’n iemand zitten in Den Haag? Op dit moment stop ik al mijn energie in het alsnog afmaken van mijn studie klassiek gitaar. Ik moet alle muziekpedagogische vakken weer opnieuw doen omdat deze waren verjaard. Dit hoop ik dit jaar af te ronden om daarna op mijn hoofd vak af te studeren. Inmiddels geef ik ook weer gitaarles. Ik hoop dit langzamerhand uit te breiden. Ik bof met zo ’n prachtig beroep. Ik studeer methodiek aan Artez in Zwolle, muziekpedagogiek aan de Schumann Akademie. Hoofdvak gitaar studeer ik bij Jacob Vlijm verbonden als docent gitaar aan Artez in Zwolle. Daarnaast volg ik masterclasseis in het buitenland. Dit zijn unieke ervaringen voor mij. Omdat het leuk is en goed voor mijn lichaam doe ik aan hardlopen. Dit doe ik bij loopgroep Berlikum. Inmiddels assisteer ik bij de trainingen en geef ik samen met Sonja Hogerhuys als vrijwilliger voor de atletiekunie Start to run clinics via Running Center Leeuwarden. Ik ben gelukkig met hetgeen ik nu doe en hoop me als mens, musicus en gitaardocent steeds verder te blijven ontwikkelen. Graag zou ik willen dat het geluid van de jonge generatie vaker doordringt in dit soort rubrieken. Zij hebben nieuwe dromen, meningen en ideeën. Daarom geef ik graag de pen door aan Trienke Zijlstra, een van de leden van loopgroep Berlikum en actief lid van SC Berlikum. Wil jij een kijkje in jouw leven geven?

31-03-Y Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaal

Door: Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaalOude kaatstijden herleven voor bondspartuur…

 

31-03-Y Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -

Door: Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -Op de valreep... Tsja, en daar ga je da…