Terug naar Berltsumers aan het woord

28-02-Y Minsken mei in ferhaal - de familie Vastrick

Gepubliceerd op:
28-02-Y Minsken mei in ferhaal - de familie Vastrick

Door: Minsken mei in ferhaal - de familie Vastrick

Mensen van verschillende pluimage, oude mensen, jonge mensen, velen hebben een verhaal, vanuit verschillende invalshoeken. Als redactie van Op ‘e Roaster gaan we op (be)zoek bij (naar) mensen van wie wij denken dat ze een verhaal hebben, dat onze lezers interessant vinden. Heeft u tips voor deze rubriek, dan zijn deze welkom bij de redactieleden. Deze maand het verhaal van de familie Vastrick Berlikum was nét een plaatje uit Ot en Sien Wanneer je even achteloos door de Buorren rijdt of loopt valt dat karakteristieke pandje met de naam DUVA STEENHOUWERIJ je niet eens zo vaak op. Toch mag het een historisch pand worden genoemd en als één van de oudste bouwwerken (1709) in Berltsum worden betiteld. Begin jaren ’90 viel het oog van de steenhouwerijfamilie Vastrick op dit gebouw toen zij een huis en werkplaats zochten voor hun nieuw op te zetten steenhouwerijbedrijf. De woning werd gevonden aan de Singel en de eerste schreden van hun nieuwe steenhouwerij bedrijf DUVA werden aanvankelijk in een loods van Klaas van Dijk op de Pôlle gezet maar al vlot ingeruild voor de oude smederij in de Buorren. Al sedert 1300 zijn de Vastrick’s verbonden aan het steenhouwerijgilde en ga je nog verder terug in de tijd dan beland je zelfs in een klooster. Van Enschede naar Berltsum leek in vele opzichten een grote overgang, maar spijt heeft de familie Vastrick van die opmerkelijke overstap nooit gehad. Mieke Vastrick verwoordt het als volgt: ”De mensen zijn hier vlot en helemaal niet stug, daarvoor moet je juist de Twentenaren hebben. En we passen ons makkelijk aan want waar je ook komt overal is brood te koop!” De geboren en getogen Oldenzaler Mieke Vastrick ontmoette haar man Peter (geboren Hagenaar) in het ziekenhuis van Enschede waar zij als verpleegster werkzaam was. Peter Vastrick lag daar met een ernstige beenwond als gevolg van een aanrijding met een bestuurder die de macht over het stuur verloor, waarbij de stuurstang van Peter zijn VW busje door zijn been drong. Er werd aanvankelijk gevreesd voor afzetting van het been maar gelukkig was er een dokter die nog “licht” in behoud van het been zag. “De éne dokter koos voor amputatie terwijl dr.Bergsma voor een beenbesparende operatie opteerde. Ik koos daarom natuurlijk graag voor de visie van dr. Bergsma!” Een lange revalidatie volgde met eveneens het positieve bijkomende gevolg dat Peter en Mieke een paar werden. Peter Vastrick had zijn bedrijf toentertijd in Enschede dat zich vooral toelegde op restauratie en renovatie van oude gebouwen (zoals kerken), maar ook in de nieuwbouwsector actief was. Het bedrijf ging door de slechte economische toestand van dat moment ter ziele en Peter Vastrick kon uiteindelijk werk krijgen bij De Vries Steenhouwerij in Franeker. “Dat was dus niks voor mij, werken onder een baas, en na een jaar wou ik weer voor mij zelf beginnen.” Toevallig lag Berltsum een keer op de route en dat ontlokte meteen een goed gevoel en de uitspraak: “Het lijkt hier wel Ot en Sien.” Uiteindelijk dan de voorzichtige opbouw van hun nieuwe bedrijf waarin zoon Arie reeds op jonge leeftijd door de suikerziekte van zijn vader meteen al voor de leeuwen werd geworpen. Arie had juist zijn ingenieurschap voor de Chemische Technologie en Scheikunde behaald en zat redelijk ontspannen in Groningen voor een vervolgstudie toen de plicht riep. “In Groningen was weinig verantwoordelijkheid en het leren ging mij makkelijk af, dus ik was vrij onbezorgd. Door de ziekte van mijn vader ben ik gestopt met de studie en volop in het bedrijf opgegaan. Overigens met veel plezier want dit is echt mijn ding.” Bij de aarzelende opbouw van het bedrijf werd het maken van grafstenen steeds belangrijker en groter in getal. Na een ingrijpende verbouwing en de aankoop van verschillende machines waarbij Peter de goede connecties had ging het steeds beter lopen met hun nieuwe bedrijf. Peter Vastrick met zoon Arie in het bedrijf actief en Mieke op de achtergrond druk bezig met administratie en het ontvangen van de mensen die een grafsteen kwamen uitzoeken.”Het is niet alleen een steenhouwerij die wij bestieren maar je kunt het ook een praktijk noemen. Je maakt allerlei soorten mensen mee en dat is heel afwisselend. Het is mooi om mensen in een treurige periode een beetje op hun gemak te stellen en te begeleiden in hun keuze voor ondermeer een grafsteen.” Kortgeleden maakte Mieke zelfs haar opwachting in het televisieprogramma ‘De Rekenkamer’, waarbij in de desbetreffende editie het kostenaspect en de financiële huishouding van een begrafenis ter sprake kwam. Grote onduidelijkheid bestaat vaak rond de kosten die een begrafenis met zich meebrengt en waarbij veel uitvaartondernemingen vaak hoge provisies afdwingen van toeleveranciers van diensten (zoals de steenhouwers die grafstenen maken, de kistenmakers, bloemenleveranciers en dergelijke) en daarmee de kosten voor de nabestaanden van de gestorvene hoger maken. De familie Vastrick hekelt deze gang van zaken en zij zijn dan ook niet aan een uitvaartonderneming of soortgelijke instantie verbonden. “Aan het leed van de getroffen mensen mag niet extra verdiend worden vinden wij. Deze mensen zijn dan op hun kwetsbaarst en gemakkelijk in een rol te duwen waarbij zij de regie rond een uitvaart uit handen geven. Bij ons komen de mensen rechtstreeks een steen uitzoeken, zonder tussenpersonen of derden die ook weer een graantje van een uitvaart meepikken. Daarom zijn wij ook aangesloten bij het gilde van Nederlandse Steenhouwers om deze handelswijze te bestrijden.” Ondanks al die ondoorzichtigheden rond een uitvaart blijft de ambacht van de Steenhouwerij iets speciaals. Van vader op zoon werd de liefde voor het vak doorgegeven en de vele foefjes en handigheidjes, die onder “het geheim van de smid” vallen, in de genen van de opvolgers geprojecteerd. Zo ook met Peter Vastrick die door zijn vader op “structuur en postuur” werd gekeurd om de “proeve van bekwaamheid” op het gebied van geschiktheid te doorstaan. Hun eigen zoon Arie bleek dus eveneens uitermate geschikt voor het zware beroep van Steenhouwer en heeft de liefde voor het vak weer geërfd van zijn vader. Arie Vastrick is dus al weer sinds lange tijd eigenaar en opvolger in de lange keten van Vastrick’s, die allemaal behept zijn met het ambachtelijke steenhouwerijvirus. Eveneens is er nog een Vastrick familielid actief in Utrecht en is daarmee de toekomst voorlopig nog wel even gewaarborgd wat betreft de familienaam. Vader en Moeder Vastrick spelen op bescheiden toon hun partijtje nog steeds mee of zoals ze het zelf zeggen: “We zitten nog in het achtergrondkoortje.” Dat leuke dorp met dat hondje op een paaltje, zoals zij Berltsum zagen en nog steeds zien stemt hun tot tevredenheid. Dat hondje deed hun inspireren zelf ook een “Wetterhûn” te nemen , al is het maar voor zoon Arie die op zijn ronde door Berltsum met de trouwe viervoeter weer even tot rust komt. Peter Vastrick is wat beperkt door zijn suikerziekte maar redt zich verder prima terwijl Mieke met haar grote passie in het op doek vastleggen van portretten, dieren en landschappen haar levendige energie kwijt kan. Hoe wonderlijk kan een leven verlopen om als oud Hagenees en Oldenzaler te belanden in de Friese sferen van Berltsum. Arie Vastrick kan als “oud dertiger” nog wel even vooruit in zijn bedrijf dat hij met veel toewijding en zorg draaiende houdt. Een ambachtelijk bedrijf in een authentiek pand met uitgesproken en karakteristieke mensen die staan voor waar zij in geloven en uitstekend passen in de Friese cultuur! JAN J

31-03-Y Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaal

Door: Oude kaatstijden - Minsken mei in ferhaalOude kaatstijden herleven voor bondspartuur…

 

31-03-Y Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -

Door: Gilbert IJsselmuisen - ik jou de pen troch -Op de valreep... Tsja, en daar ga je da…