|
 Ik
jou de pen troch
Deze maand een bijdrage van Gooitske
Bakker
Hallo
allemaal!
Anouk
vroeg me of ik de pen wou, en natuurlijk heb ik ja gezegd! Maar het
is toch moeilijker dan het lijkt om een stuk over jezelf te schrijven..
Mijn
naam is Gooitske Bakker en ik ben 17 jaar
oud. Sinds mijn geboorte woon ik al in Berlikum, een echt Berltsummer
Hûntsje. Ik zit in HAVO-5, en dat volg ik
op Comenius Achter de Hoven te Leeuwarden. Als ik klaar ben met
de HAVO, ga ik waarschijnlijk de opleiding Vastgoed en Makelaardij
volgen. Hier ben ik nog niet helemaal zeker van, want ik wil misschien
ook wel wat met mode doen. Maar ik heb gelukkig nog een jaar om er
over na te denken. Op school is het best wel gezellig, want al mijn
vrienden en vriendinnen zitten daar ook op school. Ik kan dus ook
bijna wel elke dag opfietsen met iemand, at het fietsen een stuk minder
saai maakt. Ik ga elke dag op de fiets, behalve als het echt keihard
regent, of keihard waait. Na
schooltijd ga ik meestal tv kijken, of computeren (Hyves is echt verslavend). En daarna ga ik lekker eten, wel
met biologisch vlees, of vegetarisch natuurlijk. Ik ben vegetariër,
omdat ik de bio-industrie (lees: kippen met zijn 10-en in een hokje,
varkens die zonder verdoving gecastreerd worden,
en koeien die amper buiten komen) zielig vind. Op zaterdagen
werk ik bij de bakker in Berlikum, waar ik het erg naar mijn zin heb,
want mijn beste vriendin Naomi werkt daar ook. Met het geld dat ik
daar verdien ga ik het liefst winkelen, of andere leuke dingen doen.
Ik winkel het liefst elke dag, maar helaas heb ik niet genoeg geld
(en tijd) om elke dag nieuwe schoenen, tassen en kleren te kopen.
Daar baal ik af en toe wel van, want je kunt er nooit genoeg van hebben.
Op zaterdags ga ik meestal op stap naar het TDF, waar ik dan lekker
los ga met Naomi. Ik ben ook veel bij mijn vriend Jasper uit Stiens,
die al bijna anderhalf jaar mijn vriend is. Als ik mijn vriendinnen
op school niet genoeg heb gezien, spreken we met zijn allen af, om
weer lekker bij te kletsen en een filmpje te kijken. Omdat ik verder
niet sport, loop ik elke dag een stuk met onze hond Barry, wat ook
nog voor een stukje ontspanning zorgt, wat ik wel nodig heb na zo’n
drukke en vermoeide schooldag. Ik ga ook vaak langs bij mijn zussen,
wat ook erg gezellig is, omdat ik ze niet meer elke dag zie natuurlijk,
want mijn zusje en ik wonen alleen nog thuis.
Genoeg
over mij, ik geef de pen door aan Arnout, de vriend van mijn zus Femke.
Ik wens hem veel succes met schrijven.
 Ik jou de pen troch
Deze maand een bijdrage
van Anouk de Jager-Spoelstra
Hallo lezers,
Toen Naomi mij vroeg om een stukje te schrijven voor
ik geef de pen door, zei ik al snel ja, maar nu is het dan al zover
en dan ga je denken wat moet ik allemaal opschrijven, wat vindt de
lezer leuk om te lezen. Dus de afgelopen dagen ben ik al steeds druk
aan het bedenken wat ik nu eens zal schrijven. Naomi heeft de vorige
keer ook al het een en ander verteld over de gezinssamenstelling waaruit
wij komen. Nou ja, ik zal dan toch maar eerst iets over mezelf vertellen
want dat is de bedoeling van dit gebeuren. Ik ben Anouk de Jager-Spoelstra
getrouwd met Peter de Jager die zijn eigen schildersbedrijf runt.
Ik ben geboren in Minnertsga als tweede dochter en na de eerste vijf
levensjaren verhuisd naar Berlikum en hier tot mijn 23ste gewoond.
Daarna heb ik zo'n 6 jaar samen met Peter in Sint Annaparochie gewoond
en nu sinds, ik geloof bijna alweer 4 jaar terug, in Berlikum. Al
vanaf dat ik zelf kleuter was, wilde ik al kleuterjuf worden. Dit
kwam doordat ik een keer in de la van de juf keek waar allemaal stickers
en repen lagen die de juf had gekregen van het trakteren van jarige
kinderen, ik dacht toen; dat wil ik later ook. En nu is het dan zover,
ik werk al ongeveer 10 jaar op de Bolder in Franeker. Dit is een school
voor speciaal onderwijs voor kinderen met leer en of ontwikkelingsachterstanden.
Ik heb een groep kinderen van de leeftijd 4 tot en met 7 jaar dus
de jongste groep. Dit is een observatie groep waarin er gekeken wordt
naar de ontwikkelingen van de kinderen en de toe te passen leermethode
voor het kind. En daar een basis te leggen in het zelfvertrouwen van
de kinderen die daarin vaak al een beste deuk hebben opgelopen. Tegenwoordig
komen kinderen niet alleen meer met een leerachterstand binnen er
spelen ook andere factoren mee zoals we dat noemen stoornissen. Dat
klinkt misschien wel raar maar dat houdt in kinderen met adhd, pdd-nos.
Ik heb altijd al een zwak voor kinderen gehad die anders dan andere
kinderen waren. Die kinderen hebben het al zwaarder dan andere kinderen
en ik hoop dat ze bij mij in de groep het gevoel krijgen dat ze er
mogen zijn en dat ze meer kunnen dan dat ze denken. Het is dankbaar
werk en hoop het nog lang te mogen doen. Ook ik heb nu een la vol
met chocolade (er zitten ongeveer 180 kinderen bij ons op school)
en natuurlijk met stickers maar die zijn voor de kinderen voor als
er een keer iets speciaals is. Naast mijn werk en in mijn vrije tijd
mag ik graag tennissen en zit ik in een voorjaarscompetitie team 4e
klasse dat op zaterdag speelt. Ook zit ik in het bestuur van de tennisvereniging
en maak ik meteen even gebruik van dit stukje. Bij tennis denk je
al snel aan “kakkers” zoals in de welbekende serie flodder, maar dat
is bij onze vereniging helemaal niet zo. Het is met z'n allen even
gezellig een balletje slaan, ontspannen en bijkletsen en ja, ook de
mannen doen dat. Ik houd mij bezig met het werven en organiseren van
toernooitjes voor hoe kan het ook anders, de jeugd. Na de zomervakantie
stort ik mij volledig in toneelspelen van het zogeheten Sinterklaassprookje.
We voeren de voorstelling op in de laatste week van November in de
Koornbeurs aan alle scholen van Franekeradeel, dat zijn al snel zo'n
1800 kinderen. De vrijdagavond is voor alle belangstellenden en afgelopen
jaar zat de zaal helemaal vol. Nou dat doet je als speler natuurlijk
erg goed. En dan ben ik het jaar weer rond met alle bezigheden.
Verder weet ik eigenlijk geen interessante dingen meer
te schrijven, dat zal wel komen na dat het stuk gepubliceerd is. Dan
rest mij nog de vraag aan wie geef ik de pen door en waarom. Ik wil
de pen graag doorgeven aan Gooistke Bakker, de beste vriendin van
mijn zusje. Omdat Naomi het moeilijk vond om te kiezen om de pen door
te geven aan haar zus of aan haar beste vriendin.
 Ik
jou de pen troch
Deze
maand een bijdrage van Naomi Spoelstra
Hallo
allemaal,
Een
paar weken geleden vroeg Annemarije Travaille mij of het me leuk leek,
om de pen van haar te krijgen. Een stuk schrijven? Ja leuk! Maar wat
moet ik allemaal vertellen? Hier en daar heb ik wat rondgevraagd en
kwam ik erachter dat ik maar moest vertellen over van die echte clichédingen:
school, hobby’s, familie enz. Dus dan doe ik dat ook maar.
Allereerst
wil ik natuurlijk Annemarije bedanken dat ik de pen heb van haar heb
gekregen. Annemarije en ik kennen elkaar al vanaf de kleuterschool,
en we zijn sindsdien vriendinnen. We zitten nu alweer voor het 14e
jaar bij elkaar in de klas en huilen samen dan ook nog vaak, van het
lachen dan, hè.
Dan
zal ik nu maar even wat over mezelf vertellen. Ik ben Naomi Spoelstra
(links op de foto) uit Berlikum, het zesde en laatste kind van Thomas
en Jetske Spoelstra. Ik ben 17 jaar en zit voor de tweede keer in
de vierde klas van de havo. Dat doe ik op Comenius Achter de Hoven
in Leeuwarden. Vorig jaar haalde ik niet echt denderende cijfers en
dus doe ik dat jaar gewoon nog een keer. Het klinkt misschien raar,
maar ik vind het helemaal niet zo erg. Omdat ik sommige vakken af
kon sluiten heb ik nu niet zoveel uren meer, daardoor ben ik op woensdag
lekker vrij.
Het
lijkt me leuk om lerares Nederlands of om lerares Spaans te worden.
Voor de klas staan leek mij altijd al leuk. Maar het komt nu steeds
dichterbij. Nederlands vind ik een leuk vak, maar dat zal wel komen
omdat ik daar goede cijfers op haal. Spaans vind ik gewoon een hele
mooie
taal, wie smelt er nou niet als Antonio Banderas in het Spaans kletst?
Helaas kan ik de opleiding lerares Spaans alleen doen in het zuiden
van Nederland en ik ben niet van plan om
elke
dag naar Verweggistan af te reizen of om daar op kamers te gaan. Nee,
ik zou de mensen en de dingen hier veel te veel missen.
Om
komend jaar mijn rijlessen te kunnen betalen, werk ik hier en daar
wat. Elke zaterdag
werk
ik bij Bakkerij Wijnsma hier in Berlikum, samen met mijn beste vriendin
Gooitske.
Wij
maken de bakkerij schoon, pakken de broodjes in en sinds kort mag
ik zo nu en dan ook klanten helpen. We hebben het er erg naar onze
zin, alleen jammer dat de radio op Skyradio staat. Ook kun je me soms
samen met Anna, Nynke en Marjan vinden achter de garderobe in TDF,
wat ik ook erg leuk vind om te doen. Verder pas ik wel eens op en
ik help in de vakantie soms mijn zus Paulien in haar kledingwinkeltje,
in Franeker. Dat rijbewijs moet er gewoon komen!
Zoals
ik al zei ben ik het zesde en laatste kind in de familie. Ik heb drie
zussen, en twee broers. Een grote familie, maar we kunnen het gelukkig
allemaal goed met elkaar vinden. Alleen mijn jongste broer en ik wonen
nog thuis. Heel gezellig allemaal hoor, maar mijn moeder is lichtelijk
verslaafd aan scrabble, en dat is geen pretje want dat kan ze (jammer
genoeg) niet alleen doen. Dus zijn mijn vader en ik vrijwillig verplicht
om mee te doen.
Buiten
school, werk en scrabble, bestaat er gelukkig ook nog zoiets als ‘’vrije
tijd’’. Op nummer één staat slapen. Maar sporten vind ik ook erg leuk
(mijn conditie is echter een ramp). In de zomer sta ik wel eens sportief
op de tennisbaan, en in de winter doe ik aan volleybal. Volleybal
doe ik al heel lang maar ik speel nu voor het eerste jaar bij dames
2 in Berlikum. Volgens mij doen we het wel aardig goed in de competitie.
Op zaterdagavond ga ik graag naar TDF in Berlikum, niet elke week
natuurlijk want ik moet ook naar de kerk.
Dit
was het wel zo’n beetje. Het voelde een beetje als MTV Cribs maar
dan anders, voor wie het programma kent. Ik wil de pen graag doorgeven
aan mijn zus Anouk, met wie ik altijd heel veel lol heb en die altijd
voor me klaarstaat.
 Ik
jou de pen troch
Deze maand een bijdrage van Annemarije Travaille
Krijg je een pen voor
je neus van Ilse Hamersma, waar ik enthousiast
mee aan de slag wilde toen ze me gevraagd had. En nu het zover is,
dan vraag je je af waar je schrijfkwaliteiten gebleven zijn. Nu heb ik
dus de gelegenheid (en weer eens een beetje te laat begonnen), om
deze maand in ‘Op ‘e Roaster’ een stukje
te schrijven over wie ik ben én mijn dagelijkse
sleur. Nou, komt ie…
Mijn naam is Annemarije Travaille en woon al
17 jaar op Fûgelsang 9 te Berlikum,
waar ik het nazaat ben van Sybe en Griet.
En ’t suske van Hilbrandt †, Jurre-Jan en Anke. Maar het is nu zeer rustig in huize Travaille doordat Jurre-Jan een
eigen huisje heeft in
St. Annaparochie, maar hij schuift nog dagelijks aan tafel voor
moederskost. Anke is de helft van de week thuis en de andere helft
zit ze op de bank met haar vriend in Sexbierum.
Ik ben dus regelmatig enig kind, wat inhoudt dat ik voor de huishoudelijke
klusjes opdraai. Mijn moeder vindt dat ik niks doe, maar ik heb daar
hele andere ideeën over.
Door de week vervul ik
mijn tijd met school, in Havo4 op de Comenius
Achter de Hoven in Leeuwarden. Waar ik netjes elke dag in weer en
wind op de fiets mezelf naar toe vervoer. Zo’n twee keer in de week
na schooltijd ben ik te vinden op het huiswerkinstituut in Leeuwarden,
waar ik na een cijfer-dip van vorig jaar beland ben. Vandaar dat ik het jaartje
Havo4 nog eens leuk over doe. Wat ik niet echt een drama vind, omdat
ik nu meer tijd heb gekregen om na te denken wat ik in de toekomst
als vervolgopleiding zou willen doen. Dankzij het huiswerkinstituut
en een grotere inzet van mezelf zijn mijn cijfers nu goed. Het bevalt
me nog steeds prima om vier uurtjes in de week onder begeleiding mijn
handje vol huiswerk te maken, zodat ik s’ avonds vrije tijd heb om
mijn hobby’s uit te oefenen.
Als ik dan thuis kom
van een drukke dag school en mentaal volgepropt zit met informatie,
wachten daar mijn kat en hond op me. Ik ben vooral gek op katten,
maar ze verslijten snel. Ik kan niet zeggen dat we geluk hebben gehad
met onze katten. Door o.a. verouderingsverschijnselen, de bumper van
de auto of leukemie, werd het weer tijd voor een nieuwe.
Dus na enige preken, betogen en gesprekken zijn we tot conclusie gekomen
om een kat uit het asiel te ontvoeren. Eenmaal een pussycat
gevonden te hebben en karakteristiek gezien knuffelig
zou moeten zijn, bleek deze diva een groot kreng te zijn.(Door de
schrammen begonnen mensen zich zorgen te maken of ik misschien werd
mishandeld). Deze Bailey had darmklachten en was ik dagelijks in de weer met
uitwerpselen. Na lang beraad zijn we terug gegaan naar het asiel en
hebben we Bailey1 in geruild voor Bailey2. Mijn ogen vielen meteen
op een kneuzig katje, die een aandoening heeft aan de gewrichten
en vreemd met de poten naar voren schopt alsof er militair bloed in
zit.
Maar hij is enorm lief in de omgang afgezien van zijn nukkige toestanden.
Zo heeft Bailey2 ook te maken met enige epilepsieaanvallen en vind
hij het vrij normaal om opgezogen te worden door de stofzuiger of
een heel ping pong balletje te laten verdwijnen in z'n bek. Tsja wat de oorzaak van al deze verschijnselen zijn, is mij
ook een raadsel, maar ik weet wel: voorlopig houden we het bij Bailey2.
Na de kat geknuffeld
te hebben is het tijd om aan tafel voor le
dîner alla griet. Iedereen kan z’n
verhaaltje kwijt en soms hebben we last van wild voedsel. (Bijvoorbeeld:
de ketchup schudden terwijl ie nog open is, de wortelen die om de
oren vliegen en een pak yoghurt zo hard neerzetten dat de druppen
aan de lamp hangen). Mede daardoor is het heel erg gezellig in ons
stulpje. Na het eten doe ik graag wat voor mezelf. Zoals tekenen,
films kijken, met vrienden afspreken. Maar wat ik heel erg graag doe
is voetballen. Wat ik sinds mijn negende al doe. Het is nu mijn tweede
jaar bij de dames. Ik ben twee keer in de week op het trainingsveld,
om mijn conditie en voetbalvaardigheden op te krikken. Ook zie je
me zo nu en dan, samen met Ilse door Berlikum
rennen. Voor de conditie, maar meer nog om de kaakspieren te trainen.
Lieve mensen, ik heb
zoveel mogelijk verteld over mijn interesses, dus ik zal er maar een
eind aan breien. Ik hoop dat mijn stukje wat in de smaak valt en dat
u een goed beeld hebt gekregen van mijn dagelijkse sleur.
Ik geef de pen door aan
Naomi Spoelstra
 Ik
jou de pin troch
Deze
maand een bijdrage van Ilse Hamersma
En toen kreeg ik de pen. De eerste van 2008. Toen de redactie van
’t Roaster mij belde, was ik nogal verbaasd. Ten eerste omdat ik nooit
gedacht had dat ze mij zouden vragen en ten tweede omdat je de pen
altijd van iemand krijgt, en niet van de redactie. Het leek de redactie
wel eens leuk om een jonger iemand te vragen zodat de inwoners van
Berlikum, Wier en omstreken daar ook een beeld van krijgen. En voor
dat ik het door had, had ik ja gezegd.
En dan zit je achter de computer, je te bedenken wat je eens
zult schrijven want mensen moeten het natuurlijk wel leuk en interessant
vinden en ondertussen ben je een kwartier verder. Zo makkelijk is
het niet!
Maar
ik zal me eens voorstellen. Mijn naam is Ilse Hamersma en ik ben 19
jaar oud. Ik woon in Berlikum, bij mijn ouders, broer en zusje. Mijn
oudere zus woont in Leeuwarden. Ik ben geboren in Vlissingen en we
hebben in Middelburg gewoond. Toen ik zeven jaar oud was, zijn we
over komen waaien naar Friesland, Berlikum. We hebben eerst in een
huurhuisje gewoond en nu wonen we in de nieuwbouw, op de Prommehôf
1.
Vorig
jaar heb ik de Havo afgemaakt en dit jaar ben ik begonnen met de studie,
jawel, Fysiotherapie aan de Hanze Hoge School te Groningen. Mijn keuze
voor deze studie is mede gekomen dankzij mijn buurman en co, want
toevallig wonen we naast een fysiotherapiepraktijk. Eigenlijk zou
ik ze eens moeten bedanken! Het is toch een grote beslissing die je
maakt, je kiest ergens voor en je hoopt je hele leven het te blijven
doen. Maar tot nu toe zit het goed. De studie is erg leuk, ik heb
het erg naar mijn zin en je leert er (gelukkig) heel veel. Het is
een drukke studie, je moet heel veel in je hoofd stampen en het nooit
meer vergeten, maar het is ontzettend leuk om te doen en vooral de
praktijklessen maken een hoop goed. Dan kun je toepassen wat je hebt
geleerd en dat geeft mij een goed gevoel. Ik krijg veel praktijklessen,
dat is ook logisch, het is een praktijkvak. Ik moet zeggen dat het
studentenleven mij wel bevalt. Het is heel anders dan de middelbare
school. Je wordt veel vrijer gelaten in je keuzes en je moet dus ook
veel meer dingen zelf beslissen. Het enige wat wel eens vervelend
is, is de afstand van Berlikum naar Groningen. Mijn doel is kinderfysiotherapeut worden, maar
alle wegen staan nog open dus we zullen zien. Gelukkig houd ik ook
nog tijd over voor andere dingen.
Zoals
muziek. Het luisteren naar muziek doe ik erg graag, maar het maken
is nog veel leuker! Ik speel bugel bij CMV de Bazuin, trompet bij
het dweilorkest de Belloblazers en ik krijg nog steeds muziekles van
Piet Visser. Het is leuk om muziek te maken met elkaar en ook hebben
we veel lol met elkaar. Soms een beetje te veel. Ik heb bij de Bazuin
veel van mijn vrienden leren kennen en ook mijn vriend, met wie ik
het heel leuk heb. Waar een muziekvereniging al goed voor is! Vorig
jaar had ik nog de leiding over een jeugdkorpsje. Dat was ook mooi
om te doen. Het was niet altijd even serieus of professioneel (ik
ben ook maar een amateur) maar ik hoop toch dat ze er wat van geleerd
hebben. Ik ben hier mee gestopt vanwege mijn studie, maar als ik de
tijd had, zou ik het zo weer oppakken. Wie weet.
Verder
ben ik graag bij vrienden. Dat klinkt cliché maar het is waar. Elke
vrijdagavond komen we bij elkaar. Een goede afsluiter van de week.
Gewoon gezellig, beetje kletsen, geen verplichtingen, veel lachen,
spelletjes doen. Even de rest laten liggen voor wat het is en plezier
maken. Dat is ook belangrijk toch?
Dan
hoop ik dat u het leuk vond om mijn verhaaltje te lezen want dit was
het dan.
Ik
geef de pen door aan Annemarije Travaille.
Ik jou de pen troch
deze maand een bijdrage van Mattie
van Dijk
Bedankt Anke, fijn
dat je aan mij gedacht hebt. Ik ben Mattie van Dijk, en alweer
een paar jaar woonachtig in Wier. Samen met partner Sita ben ik van
uit Leeuwarden hier naar Wier gekomen.
Lang geleden ben ik
geboren in Soestdijk, onder de rook van het toenmalige paleis. Leuke
herinneringen heb ik daaraan overgehouden. Vaders van vriendjes werkten
bij het hof, en zo konden wij makkelijk spelen in de paleistuin, druiven
jatten uit de koninklijke kas, chauffeurtje spelen in die ouwe Rolls
Royce, in het bos rondscheuren in een legerjeep van Bernhard en al
die dingen doen die jeugd nou eenmaal moet doen, omdat ze jong zijn.
Bij een gemeentelijke herindeling is Soestdijk, Soest geworden, dus
kom ik eigenlijk uit Soest, op het randje van het mooie Gooi. Op mijn
zestiende ben ik verhuisd naar Amsterdam, daar heb ik in de Jordaan
gewoond, geleefd, gewerkt, gestudeerd (bouwkunde, dom genoeg nooit
afgemaakt), en volwassen geworden. Toen ik 22 was, bleek opeens dat
ik vader zou worden. Hartstikke leuk natuurlijk, maar een goede woning,
waar je een kind kan opvoeden, was en is nog steeds erg moeilijk te
vinden in de binnenstad van Amsterdam, sowieso in de hele Randstad.
Het platteland trok ons wel en Friesland ook zodat de keus voor het
Fryske lân snel gemaakt was. Met veel plezier hebben we jaren bij
Dokkum gewoond. De kinderen werden groter, zijn gaan studeren, de
een in Leiden en de ander in Tilburg, kregen ook relaties, en nu ben
ik ook al pake geworden, wat gaat de tijd toch snel.
Ondanks dat Friesland
een mooie provincie is, waar het prima vertoeven is, gaan Sita en
ik er toch graag en vaak en lang op uit naar andere landen, Heerlijk
om in andere culturen te zijn, onder primitieve omstandigheden, bijna
altijd goed weer, altijd aardige nieuwsgierige hulpvaardige mensen.
Heerlijk is het om aan de andere kant van de wereld in de ongerepte
natuur te zijn, op vlotten over stromende rivieren door oerwouden
te trekken, allemaal apen en andere exotische dieren om je heen, eten
wat de inheemse bevolking je aan te bieden heeft, met landrovers door
zand of steenwoestijnen rijden, dagen door bergen trekken voor een
uniek uitzicht op gletsjers, lawines enz., varen op een jonk in de
golf van Tonking (een wereldnatuur erfgoed), uitrusten op de prachtigste
stranden ter wereld, genieten van het zicht op eindeloze rijstvelden,
duizenden pinguïns en zeerobben bewonderen bij de zuidpool, enz. Zo’n
twintig jaar geleden zijn we de Mekong delta in Vietnam doorgetrokken,
prachtig wat een mooi en lief landschap. De rivier de Mekong is fantastisch
en mijn wens was nog altijd om deze rivier van het begin af te bevaren,
en dat gaan we nu dus doen . Begin volgend jaar, we starten dan in
Laos,we gaan de hoofdstad Vientiane bekijken, het land doortrekken
, de buddhistische tempels bewonderen, misschien komen we nog tijgers
tegen, de Mekong afzakken en vervolgens naar Cambodja, daar moet je
dus door de jungle naar Angkor Wat, (een wereldwonder van een groot
tempelcomplex) en via Phnom Penn weer de rivier op richting Saigon.
Mocht er dan nog tijd over zijn, dan willen we naar Birma, en zo niet,
dan maar een andere keer. Toch is het altijd plezierig om weer thuis
te komen. Je blijft een Fries tenslotte. Ik vind het Friese landschap
zeker net zo fraai als woestijnen, bergen, meren, zeeën, vergezichten,
rivier delta s enz. alleen is het zo jammer dat het zo verpest wordt
door rare windmolens, rijen fantasieloze kassen, afschuwelijke industrieterreinen.
De pen blijft in Wier
en gaat naar Iris Nieuwenhuizen
 Ik
jou de pen troch
deze maand een bijdrage van Anke Reitsma
- Runia
Hallo alle dorpsbewoners van Wier, Berlikum en
omstreken.
Ik kreeg "de Pen" van Jan Joostema van
de Kleasterdyk, ik zit met Jan in de MR van KBS de Fûgelsang, waar
twee dochters van Meinte en mij naar toe gaan. Ik ben een geboren
Berlikumer. De jongste dochter van Cor en Fokje Runia uit de Jacob
van Tuinenstrjitte. Jaren geleden hebben wij acht jaar aan de Bitgumerdyk
45 gewoond, nu wonen wij alweer 16 jaar met plezier in Wier.
Mijn (onze) hobby's zijn zeilen en skiën. Ook
ben ik lid geworden van de nieuw opgestarte loopgroep in Berlikum,
dus ben ik één van die gekken die je zo nu en dan overal ziet lopen.
Vanaf 1979 ben ik werkzaam bij de stichting Klinisch
Chemisch Laboratorium in Leeuwarden. Voor het gemak, dit is het laboratorium
binnen het Medisch Centrum Leeuwarden. Op dit moment werk ik tot mijn
vreugde 16 uur in de week. Zodat ik verder tijd heb voor de zorg van
mijn gezin, al is dit inmiddels ook alweer aan het veranderen. In
mijn jeugd kwamen wij als gezin door omstandigheden in aanraking met
alternatieve geneeskunde. Waar we goede ervaringen mee hebben. Sindsdien
ben ik geïnteresseerd in deze materie. Tien jaar geleden ben ik weer
begonnen met leren en heb voor Shiatsutherapie gekozen, nu heb ik
een praktijk aan huis. Zo langzamerhand worden dit soort van therapieën
steeds meer gebruikt naast de reguliere geneeswijze (huisarts, specialisten)
om te komen tot een goede gezondheid van ons allemaal.
Shiatsutherapie maakt deel uit van de Oosterse
geneeskunde. Volgens de Oosterse geneeskunde heeft het lichaam een
netwerk van energiebanen, meridianen genaamd, die onderling verbonden
zijn en op elkaar inwerken. Een lokale blokkering van deze energiebanen
heeft daarom gevolgen voor de energiebalans en daarmee een negatieve
invloed op het lichamelijk en geestelijk functioneren. Shiatsu betekent
letterlijk "vingerdruk". Door middel van vingers, hand,
duim, knie of elleboog, wordt druk uitgeoefend op de daarvoor in aanmerking
komende plaatsen op het lichaam, ook rekking van spieren en rotatie
van gewrichten worden toegepast. De therapie kent verschillende vormen
in wijze van toepassing. Shiatsu is ook bewustwording van je
eigen lichaam. Als je lichaam een signaal van ongemak of pijn geeft
om er dan ook wat mee te doen. De meeste mensen gaan aan hun eigen
lichaam voorbij en denken "niet klagen maar dragen". Als
de auto niet goed werkt ga je er ook mee naar de garage, waarom dan
niet iets voor u zelf ondernemen als je geregeld hoofdpijn, rugpijn,
nek en schouderklachten, spierpijnen, menstruatieklachten hebt of
als u slecht slaapt, rusteloos bent of niet lekker in uw vel zit.
Klachten waarvoor je niet altijd een huisarts bezoekt. En toch zijn
het vaak klachten waar je misschien al "jaren" mee rondloopt.
Neem dan eens tijd voor een shiatsu behandeling. Ook als u geen klachten
heeft kunt u terecht voor een shiatsu behandeling, ter handhaving
en ondersteuning van een goede gezondheid of gewoon voor de ontspanning.
Tijdens een behandeling ligt u gekleed op een zachte ondergrond of
zit u op een speciaal ontwikkelde stoel. Om de kosten hoeft u het
niet te laten want de meeste zorgverzekeraars vergoeden de onkosten.
Kijk wel even in uw polis het is maar hoe u verzekerd bent. Ik ben
lid van de Ned. Vereniging van Soma Therapeuten (kijk evt.op www.nvst.nl).
Deze vereniging houd onder andere toezicht op de kwaliteit van de
therapeuten. Ieder jaar moet ik een aantal dagen nascholing volgen
om mijn licentie bij deze vereniging te behouden. Het is een heel
verhaal geworden en de "De pen" blijft in Wier, ik geef
hem door aan Mattie van Dijk.
Hier nog even een tekst die ik tegenkwam. Het
leven wordt vooruit geleefd, maar achteraf pas begrepen.
Ikjou de pen troch
Deze maand een bijdrage van Jan Joostema
 Als
je gevraagd wordt voor de rubriek “de Pen” ben je wel verplicht iets
over je zelf te vertellen, ook al ben je nog zo bescheiden. Ik zal
mij daarom eerst even aan u voorstellen. Mijn naam is Jan Joostema,
37 jaar en ben in Minnertsga geboren en opgegroeid in een groot gezin.
In deze periode in mijn leven kwam het dorp Berlikum nog niet veelvuldig
in mijn gedachten voor. Dit veranderde toen Mintje en ik trouwplannen
kregen en onze zoektocht naar een huis begon. We hadden ons hierbij
voornamelijk gericht op Minnertsga en omstreken en het toeval wilde
dat het toenmalige huis van (de ons toen nog onbekende) Meester Gerke
te koop kwam. Wij hapten toe en werden ineens “Berltsumers”, een doodzonde
voor een oprechte Minnertsgaaster. Toch voelden wij ons meteen thuis
en het was ook niet onprettig om weer eens wat nieuwe gezichten en
namen te leren kennen. Na een viertal jaren verhuisden wij naar de
Kleasterdijk en hier wonen wij alweer ruim negen jaar met veel plezier. Dit was
meteen ook ons meest vruchtbare periode want er werden drie kinderen
geboren: Hein, Anna en Douwe. Intussen zijn wij in die ruim dertien
jaar Berlikum behoorlijk ingeburgerd met vrijwilligerswerk voor kerk,
school en sport. Werkzaam ben ik bij de onttinningsfabriek in Leeuwarden
en schrijf daarnaast voor het kaatsblad WISIN. Kortom geen tijd voor
verveling en nu ik ook nog eens voor “Op ‘e Roaster” ben gevraagd
betekent dit stukje meteen mijn vuurdoop en mijn eerste bijdrage.
Mijn contacten met Minnertsga zijn overigens nog niet helemaal vervaagd
want naast familie en enige vrienden voetbal ik nog steeds in de “Pompeblêden”.
Dus kijkt u niet vreemd op wanneer op de waslijn twee verschillende
tenues hangen, daar onze oudste zoon in de F1 van Berlikum voetbalt.
Voorlopig even genoeg verteld en de hoogste tijd om de pen weer door
te geven. Blij verrast ben ik dan ook dat Anke Reitsma uit Wier met
veel plezier garant staat voor het vervolg van “de pen”.
Ik jou de pen troch
Deze maand een bijdrage van Willy Born
Nou, Fedde en Klarine, bedankt voor het doorgeven
van de pen. Allereerst zal ik mij even voorstellen. Ik ben Willy Born,
tweede dochter van Onijdes en Hinke Born. Ik woon in de Bûterhoeke,
het huis van pake Hidde en beppe Willemke, samen met Wietse Veenema.
Ik ben geboren en getogen in Berlikum. Na 15 jaar in Garyp te hebben
gewoond ben ik in 1993 weer naar Berlikum verhuisd. Eerst heb ik een
aantal jaren in de Skoallestrjitte gewoond in het oude huis van Durk
Strooisma (bij ieder wel bekend) en ben daarna gaan wonen in de Bûterhoeke.
Zelf heb ik een zoon en twee dochters terwijl
Wietse ook twee dochters heeft. Met vier kleinkinderen is het al een
heel neiteam. Wietse is geboren in de wâlden en probeert nog steeds
te “aardzjen” op’e klaai. Hij is daar 29 jaar veeboer geweest en momenteel
werkzaam bij Metaalbewerking Klaas Zijlstra. Per 1 juni is hij met
vervroegd pensioen gegaan. Ik ben al weer enige tijd werkzaam bij
Avéro Achmea in Leeuwarden.
Naast onze werkzaamheden hebben we een gezamenlijke
hobby, motorrijden. Zo nu en dan trekken we er met de club op uit
voor een leuk ritje door de provincie of
iets verder. Fryslân is in ieder geval prachtig.
Dat kan ik niet zeggen van de passantenhaven welke
gelegen is achter mijn huis aan de Oost-Indische Opvaart. Op het krúswetter
staat een bord met daarop vermeld dat er een aanlegsteiger is, een
douche en een toilet. Maar de boten die hier aanmeren en hopen op
die warme douche en een schoon toilet, komen van de koude kermis thuis.
Het is een súterich soadsje. Het is slecht onderhouden, er is geen
stroom, geen goede watervoorziening, geen douche en ook geen toilet.
Ik kan mij niet begrijpen dat hier niet meer mee gedaan wordt nu ook
de “klei-route” door veel boten gevaren wordt.
Las ik tot mijn verbazing een paar weken terug
ook nog in de krant dat “Berlikum werkt aan een varende veiling”.
Een groep dorpsbewoners hoopt toeristen trekken door de verdwenen
traditie van het veilen van goederen vanaf een praam in de Berltsumer
Feart nieuw leven in te blazen. Een aantal jaren terug is erg met
erg veel enthousiasme door Stichting Berlikumer Belangen de passantenhaven
geopend. Met zo’n passantenhaven trek je in ieder geval geen toeristen.
Zo, dat moest ik even kwijt. Verder is het prima
wonen in Berlikum en jou ik no de pen troch oan James Oliver.
Ik jou de pen troch
Deze
maand een bijdrage van Fedde en Klarine van der
Graaf
Geheel onverwacht kregen wij de pen door van onze schoondochter
Leonie. Een mooi moment om een korte blik in het verleden te werpen
om vervolgens de toekomst in te kijken.
Beide
zijn wij geboren en getogen Berlikummers, de één dochter van een aardappelkoopman
in de Jac. van Tuinenstraat, de ander zoon van een slager in de Buorren.
Tijdens onze jeugd was de Buorren nog het kloppend winkelhart van
Berlikum. Met bedrijven als Ploeg, Wetting, Braaksma/Winselaar, Hisse
Brouwer met de vis en snoepwinkel, timmerbedrijf Douwe van der Zee,
de slagerijen, de bakkers etc. Helaas is de gezelligheid van het winkelend
publiek vandaag de dag in de Buorren verloren gegaan.
Destijds
was er een jeugdhonk in de grote zaal onder de Kruiskerk, hier hebben
wij elkaar ontmoet. Zestien en veertien jaar oud waren wij - Fedde
gereformeerd, Klarine hervormd - en nu al meer dan 35 jaar samen op
weg. In 1976 zijn wij getrouwd en naar de Ds. van Eyck van Heslingastrjitte
verhuisd. Hier wonen wij nog steeds en hebben wij onze drie kinderen
groot gebracht, Auke, Henny en Yme. Sinds vorig jaar mei zijn wij
de trotse pake en beppe van Anna, dochter van Auke en Leonie.
Na 35
jaar gelukkig samen op weg zijn wij ook samen het ondernemerschap
aangegaan. In de loodsen aan de Mulseleane -Van Dijk- zijn onze caravanstalling
en kringloopwinkel ‘Nochris’ gevestigd. Berlikum heeft in de loop
van de jaren vele voorzieningen verloren. Niet alleen de Buorren heeft
haar winkels verloren, zo konden wij in de vorige uitgave van Op ‘e
Roaster lezen dat ’t Heechhout haar deuren gaat sluiten. Helaas is
een ondernemer soms genoodzaakt besluiten te nemen die niet de voorzieningen
en niveau van het dorp bevorderen, zoals het sluiten of verplaatsen
van winkels etc. Als inwoners van Berlikum kunnen we veel invloed
uitoefenen op de toekomst van de voorzieningen in ons dorp. Ook Nochris
wil hier aan haar steentje bijdragen. Daarom organiseren wij Koninginnedag,
maandag 30 april, van 11.00-17.00 uur een rommelmarkt voor de jeugd.
Op het terrein voor de winkel kunnen kinderen hun eigen plaatsje inrichten
en hun spulletjes verkopen. Een suikerspinnenkraam het het kunnen
nuttigen van de nodige hapjes en drankjes maken het feest compleet.
Je kunt je tot en met zaterdag 28 april opgeven in de winkel of door
het sturen van een e-mailtje naar nochris@chello.nl.
Deelname is gratis. Geef je dus snel op dan maken we er samen een
gezellige dag van.
We geven
de pen door aan Wytse en Willy.
 Ik
jou de pen troch…
Deze maand een bijdrage van Leonie
van der Graaf
De tiid hâldt gjin skoft. Dagen vliegen voorbij,
voor je het weet is het weekend en nog sneller wordt het weer zomer.
Iedere zomer is een nieuw kaatsseizoen, genieten van het mooie weer
en hopen op de vele prijzen. Winters heb je dan de tijd om bij te
komen en dan begint de tijd van het voorbereiden……………… tot dat.
In 2001 leerde ik Auke van der Graaf kennen, natuurlijk
op het kaatsveld!!! Na een jaar besloten we om samen te wonen en sindsdien
ben ik inwoner van Berlikum. Dat bevalt hartstikkende goed, al moet
je natuurlijk wel even wennen als je uit de stad komt. Op dat moment
was ik nog aan de studie en in 2005 behaalde in mijn diploma aan de
ALO (Academie Lichamelijke Opvoeding) te Groningen. Nu Anno 2006 is
mijn naam Leonie van der Graaf – Zeinstra, 23 jaar, werkzaam als vakleerkracht
gymnastiek te Sneek op basisscholen en trotse moeder/ echtgenote.
Mijn sportcarrière duurt ook maar voort. In de
winter was volleybal mijn grote hobby en op mijn zestiende speelde
ik al tweede divisie. Het jaar daarna ging ik in volleybalstad Sneek
volleyballen op hetzelfde niveau. Dat was niet helemaal wat ik ervan
verwachtte dus een jaar later ging ik weer terug naar mijn oude club.
Vier jaar geleden ben ik helemaal gestopt met volleybal en eerlijk
gezegd vind ik dat nog wel eens jammer. Als je een sport van jongs
af aan beoefent blijft het toch wel wat in je zitten. De zomermaanden
blijven in het teken staan van kaatsen. Veel trainen, werken aan de
conditie en kracht. Je wilt jezelf ieder jaar graag verbeteren en
steeds meer prijzen winnen. Dat lukt in zekere zin aardig, al vind
ik zelf dat ik nog niet op de top van mijn kunnen ben. Graag zou ik
nog een aantal overwinningen aan mijn lijstje toevoegen.
Maar dan raak je in verwachting en is je eerste
kindje op komst. Een hele verandering, niet alles draait meer om de
sport en sport is niet alleen maar belangrijk. Sinds Anna is geboren
is het gemakkelijker om keuzes te maken en te relativeren. Mijn gezin
komt op de eerste plaats en de sport is maar een bijzaak. Zo heb ik
andere hobby’s gevonden, zit ik sinds kort op naailes en hoef ik niet
meer perse twee keer in de week hard te lopen. Wel pak ik mijn kaatscarrière
weer op, samen met de andere ‘keatsmemmen’. Zo kan Anna op de mooie
zomerse dagen heerlijk met mij mee en met de andere kinderen spelen.
 Ik
jou de pen troch…
deze maand een bijdrage van Henny
van der Graaf
Alweer een jaar voorbij, wat gaat het toch
snel. Maar een nieuw jaar, biedt ook nieuwe kansen. Het jaar is voor
mij persoonlijk met een grote verandering begonnen, maar hierover
straks meer. Ik zal beginnen mijzelf kort voor te stellen.
Mijn naam is Henny van der Graaf, 25 jaar
geleden geboren in Leeuwarden. Na een paar dagen hebben mijn ouders
(Fedde & Klarina) mij meegenomen naar de van Eyck van Heslingastraat,
waar ik tot mijn 18e heb gewoond. Toen deed zich de kans
voor om in het bovenappartement van het voormalige Groene Kruis gebouw
– aan de Hofsleane – te gaan wonen. Samen met Pieter Otte Kingma heb
ik hier drie jaar lang met veel plezier gewoond. In 2004 hebben we
samen een huis gekocht in de Buorren en hebben er drie jaar geklust
en hebben er echt “ús thús” van gemaakt. De voorgevel van de woning
hebben we in authentiek staat teruggebracht en dit heeft het aanzicht
van de woning zeker verbeterd. Daarnaast is het huis van binnen volledig
gestript, geïsoleerd en van nieuwe kozijnen voorzien.
Na een mbo opleiding in het bank- en verzekeringswezen,
ben ik in 2004 afgestudeerd aan de Noordelijke Hogeschool, opleiding
Management, Economie en Recht. Met deze bagage heb ik een baan gevonden
bij de Dokkumer Vlaggen Centrale. Hier was ik tot voor kort verantwoordelijk
voor het reilen en zeilen op de afdeling export (verkoop). Met veel
plezier heb ik hier gewerkt en ontzettend veel ervaring opgedaan,
maar bloed kruipt waar het niet gaan kan…
Eind 2006 heb ik besloten een eigen onderneming
te starten in de vorm van een makelaardij. Sinds 1 januari jl. mag
ik mij met trots mede-eigenaar noemen van G2 Makelaars in Sint Annaparochie.
Zoals ik al in de opening schreef: een nieuw jaar en nieuwe kansen.
Ik heb een nieuwe kans gegrepen en zal mijn uiterste best doen om
er een succes van te maken. Ook in het huidige internettijdperk ben
ik ervan overtuigd dat een goede makelaar zowel bij aan- als verkoop
van woningen grote voordelen voor u oplevert. Mijn kantoor is gevestigd
aan de Van Harenstraat 72 in Sint Annaparochie (bij de Regio Bank)
komt u gerust eens langs. Een bakje koffie staat voor u klaar..
De pen geef ik door aan Leonie van der
Graaf.
 Ik
jou de pen troch
Deze maand een bijdrage
van Dirk Pieter Westra
Goedendag, ik ben Dirk Pieter Westra, al word ik liever DP genoemd. Ik ben
het ‘slachtoffer’ van Tineke Rienks geworden, die mij als ‘collega-winkelmedewerker’
op het oog had. Het schijnt (volgens Tineke) nogal een pittige zoektocht
te zijn om een opvolger voor de pen te vinden en ook ik ondervind dit nu. Ik kan op dit moment
dan ook niet vermelden wie volgende maand met de magische pen gaat
schrijven. Voor mij is het geen probleem om de pen over te nemen en
voel me zelfs enigszins vereerd.
Ik ben geboren en getogen in Berlikum en ben best trots om inwoner te zijn
van de twaalfde stad van Friesland. Woonde ik mijn eerste 24 levensjaren
nog onder de vleugels van mijn ouders Siebe en Akke in de Eyck van
Heslingastrjitte op nummer 38, nu is de Túnboustrjitte 31 al weer
2 jaar mijn adres. Sinds een half jaar is mijn vriendin Brecht Pasma
ook in dit bejaardewentsje komen wonen en dat bevalt prima. Velen
van jullie die dit lezen, zullen mij misschien kennen van de Agra
Totaal waar ik werk. Dit is voor mij een ´gouden plakje`. Het is afwisselend
en omdat bijna elke Beltsummer (maar ook veel van daarbuiten) wel
eens komt binnenwandelen voor een strippenkaart, bistefoer of iets
anders, heb je gauw eens een aardig praatsje. Voor de 3 jaar die ik
nu bij de Agra werk, heb ik ook 2 jaar met plezier bij Kwekerij Noord
Friesland aan de Wiersterdyk gewerkt. Daar weer voor heb ik eerst
de HAVO en daarna de HBO opleiding Commerciële Economie afgerond.
Eerlijk gezegd had ik een paar maanden geleden al gedacht de pen van vismaat
Sebastiaan Doldersum overhandigd te zullen krijgen. Net zoals Sebastiaan
ben ik ook een fanatiek jager op de rovende zoetwatergigant Esox Lucius
(lees: snoek). Vele kilometers water rond Berlikum worden keer op
keer afgestruind in het groenwitte schouwtje. Alle vangsten probeer
ik ongedeerd terug te zetten.
Soms ben ik zelfs zo fanatiek dat het bootje ’s winters als ijsbreker fungeert
in de hoop dat het water na it krúswetter weer ijsvrij is en er gevist
kan worden. Echter meestal tevergeefs en wordt er weer rechtsomkeert
gemaakt. Voor bewoners van de Buoren en de Bûterhoeke die ik met deze
acties wakker gemaakt moge hebben, hierbij mijn oprechte excuses.
Enige probleem bij de snoekvisserij is mijn angst voor haken omdat ik mezelf
al 2 keer in mijn eigen vingers heb gehaakt. Erg pijnlijk, vooral
als de snoek er ook nog aan hangt!
Zomers wordt er door mij vaak dinsdagsavonds en een enkele zaterdag een
balletje gekaatst in de greide van K.V. Berlikum. Afgelopen zomer
heb ik samen met Menno Born het jongenspartuur van Berlikum begeleid.
Op de Freule bleek een 4e plaats helaas het hoogst haalbare
voor onze ‘homeboys’ Jelle Harm Kooistra, Hilbrand Stoffers en Frederik
van der Meij, al was er op meer gehoopt.
Verder gooi ik ook nog wel eens een pijltje naar het stierenoog.
Als laatste wil ik nog vermelden dat ik trots ben b(i)erlikummer te zijn
vanwege: de discotheken, de kartbaan, de prestaties van het 1e
elftal en de berlikummer kaats(t)ers (door de jaren heen), de tuinbouw
en de rijke historie van Berlikum. Natuurlijk zijn er nog veel meer
dingen die ons dorp speciaal maken maar het zijn vooral de mensen
met wie ik in de mooiste plaats van Friesland woon, die het leuk maken.
Daarom wens ik jullie lezers allemaal het allerbeste!
Ajuus, tsuus, en de groeten thús.
DP
 Ik
jou de pen troch
Deze maand een bijdrage
van Tineke Rienks
Ik
jou de pen troch in bydrage fan Tineke Rienks Twee maanden geleden
las ik in Op 'e Roaster dat mijn buurvrouw erin stond. Toen dacht
ik al, nu wordt het gevaarlijk. En daar was het al zover. Marieke
kwam bij mij in de winkel en vroeg of ik de pen van haar over wilde
nemen. Dus zo is het gegaan en mag ik nu een stukje schrijven. Ik
zal me eerst even voorstellen: mijn naam is Tineke Rienks. Ik ben
geboren in 1960, na tien dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen
ben ik naar de Buorren 13 gegaan, waar ik tot de dag van vandaag nog
woon. Het mooiste plekje van Berlikum noem ik het altijd. Lekker aan
het water en we zitten tussen de bomen, 't is bijna niet te zien vanaf
de Buorren. Vanaf mijn negentiende heb ik in Leeuwarden in de slagerij
gewerkt. Mijn zus werkte ook in de slagerij en dat moet mijn voorbeeld
zijn geweest. Toen ik klein was riep ik al dat ik graag in een winkel
wilde werken, maar niet in een slagerij. Uiteindelijk werd het wel
de slagerij en daar heb ik 18 jaar gewerkt. Toen het daar niet druk
genoeg meer was hield de winkel ermee op. Ik heb nog een half jaar
bij Tadema in St. Annaparochie gewerkt en toen kwam het werk in Berlikum
op mijn pad. Bakker Wijnsma vroeg of ik bij hen wilde komen werken
en daar werk in nu alweer acht en een half jaar met veel plezier.
Ik vind het een mooie plek om te werken, want je kent heel veel mensen
uit het dorp. Hobby's heb ik ook, mijn grootste hobby is het korps
De Klimop waar ik als bijna vijfendertig jaar lid van ben. Op het
moment heb ik het er druk mee, want we vieren deze maand ons 110-jarig
jubileum en ze hebben mij voor de jubileumcommissie gestrikt. Als
dit in de Roaster komt is het feest al geweest en hoop ik dat we een
geslaagde avond hebben gehad. vErder doe ik ook nog aan volleybal
bij de recreanten.
Tineke Rienks
Ik jou de pen troch
In bydrage fan Marieke van der Bijl
Laat ik beginnen met mij voor te stellen. Mijn naam is Marieke van der Bijl en ik woon samen met mijn man Pieter Postma, 14 jarige dochter Thalia en 13 jarige zoon Cedric aan de Buorren 23 in Berlikum. Graag wil ik vertellen hoe wij in Berlikum zijn beland.
Ongeveer 7 jaar geleden woonden wij in Leeuwarden in een rijtjeshuis in de Leeuwerikstraat. Wij hebben daar meer dan 10 jaar gewoond. Op zich zijn dat leuke jaren geweest waarin onze beide kinderen zijn geboren. Naarmate de kinderen ouder werden ontstond steeds meer de behoefte aan ruimte. Ruimte voor materialen als auto's en fietsen maar ook ruimte om meer lucht en wolken te kunnen zien, lekker buiten te zitten en eens lawaai te maken zonder direct aan de buren te hoeven denken.
De nadelen, zoals meer afhankelijk zijn van de auto en niet zo snel even bij vrienden en familie binnenwippen leken steeds minder belangrijk terwijl de voordelen van het wonen op een dorp steeds aantrekkelijker werden. Toen de kinderen steeds meer buiten speelden begon de behoefte aan ruimte pas echt zich op te dringen. Het spelen met een bal of slepen met takken was een gevaarlijke bezigheid in de stad. Auto's konden beschadigd worden en ramen ingegooid. Menig buurman heeft de indruk gegeven dat zulk spel eerder onder “kattenkwaad uithalen” zou vallen dan onder kinderspel. Speelruimte voor de kinderen was dus een belangrijke reden om te verhuizen.
Ook de sociale controle was een belangrijke reden voor ons om te zoeken naar een woning in een dorp. Lopen er in de stad kwaadwillende vreemdelingen rond dan is er niemand die dat opvalt. Op een dorp vallen vreemdelingen al snel op. Destijds was er in onze Leeuwarder buurt een “potloodventer” actief die het op kinderen had gemunt waardoor de kinderen werden binnen gehouden en ze naar school gebracht en gehaald werden. Het heeft lang geduurd voordat de man was opgepakt.
We hebben niet specifiek voor Berlikum gekozen maar wel voor het pand aan de Buorren 23. Daar dachten wij alles te vinden van wat we zochten. Er is ruimte genoeg in en om het huis en zelfs aan water gelegen waar we in kunnen zwemmen. Met een enkel buurtje en balletje is er nog wel eens wat, maar de keus aan speelruimte is groot dus hoeft dat geen probleem meer te zijn. We wonen er inmiddels alweer 5 jaar met veel plezier en zeggen nog steeds regelmatig voor de grap tegen elkaar ; “Goh, wat woont u hier mooi zeg. Een prachtig plekje!”.
Wij hopen van harte hier nog vele jaren te kunnen wonen. Maar, de huidige krappe arbeidsmarkt in het Noorden zou wel eens de oorzaak kunnen zijn van een gedwongen verhuizing. De banen liggen in het Noorden niet voor het oprapen en de zekerheid voor de toekomst die een baan tegenwoordig biedt is maar beperkt. Mocht het kabinet inderdaad de ontslagmogelijkheden voor werkgevers versoepelen en wij zouden daar slachtoffer van worden, dan is iemand met mijn leeftijd (45 plus) al snel gedwongen door het beperkte aanbod hier een nieuwe werkkring in de Randstad te accepteren. Geen aantrekkelijk vooruitzicht. Maar goed, vooralsnog genieten we dus uitbundig!
Bovenstaande is hetgeen mij voor de lezers van deze rubriek het meest interessant leek. Daardoor zijn de volgende onderwerpen achterwege gelaten; de humoristische momenten en strubbelingen met buren, hilarische toestanden tijdens dorpsfeesten en de voorbereidingen daarvan, herkenbare en derhalve leuke belevenissen met de kinderen, de inhoud van mijn leuke baan, de lachwekkende gebeurtenissen op de werkplek van mijn man, voortdurend bouwleed en bouwvreugdes, al hetgeen inmiddels in de vaart is terechtgekomen en al dan niet weer opgevist, etc., etc.. Wellicht allemaal onderwerpen voor een volgende keer…..
Marieke van der Bijl
Ik jou de pen troch…
In bydrage fan Sebastiaan Doldersum
Ik de pen? Ja geweldig, maar wat heb ik nou te vertellen? Laat ik maar 27 jaar terug gaan in de tijd. Geboren en getogen in Berlikum. Op 01 november 1978 ben ik geboren in Berlikum op de Ramshoornstrjitte 8. De eerst geboren zoon van Joop Doldersum en Wietske Doldersum-Tempel, broer van Marco en Erwin Doldersum en pleegbroer van Anton en Bonny.
De eerste 12 jaar van mijn leventje heb ik veel doorgebracht op de kleuterschool en lagere school in Berlikum, op It hûnenest en OBS Lyts Libben. Na de lagere school ben ik naar de MAVO (destijds de Foarakker) gegaan. Na een aantal jaar op de fiets van Berlikum naar St. Annaparochie geweest te zijn, moest er een keus gemaakt worden; wat wil je later worden?
Tekenen leek me wel leuk, maar ook iets met techniek. MTS bouwkunde was de keuze. Na en half jaar had ik het wel bekeken, deze opleiding was te saai voor mij. Maar wat moet je dan? Een schakelklas om uit te zoeken waar mijn interesses liggen. Na een half jaar vele scholen te hebben bezocht en introductieklassen gevolgd te hebben heb ik me uiteindelijk ingeschreven voor de studie werktuigbouwkunde op de MTS te Leeuwarden. Deze vierjarige studie beviel me goed, en wilde eigenlijks ook wel verder in deze richting. Maar alleen maar techniek, dat was niet geheel de bedoeling.
De Pedagogisch Technische Hogeschool, een opleiding voor het bedrijfsleven en onderwijs. Dit was helemaal mijn studie. De eerste twee jaar heb ik de richting werktuigbouwkunde gevolgd en de laatste twee jaar van de vierjarige studie de richting mechanische techniek & productietechnologie. Op kamers in Zwolle was geen optie, omdat ik mijn hele hebben en houwen in Berlikum en omstreken heb. Mijn vriendin Maaike Dijkstra uit Menaldum, vrienden, familie. Tijdens de studie in Zwolle heb ik dan ook vier jaar lang van Berlikum naar Zwolle gereisd met bus en trein. In de zomer van 2005 ben ik afgestudeerd.
Na mijn afstuderen ben ik aan het werk gegaan bij Impress. Hier werk ik als technisch documentalist. Mijn werk bestaat voornamelijk uit het schrijven van opleidingsdocumenten en handleidingen voor allerlei technische machines voor de fabricage van blikken en spuitbussen.
Op 14 december 2005 hebben Maaike en ik een huis in de Buorren te Berlikum gekocht.
En wat voor een huis! Een bouwval, waar 30 jaar geen onderhoud aan is gepleegd. Een megaproject wat we eigenhandig in zoveel mogelijke originele staat willen restaureren/renoveren. Een geweldige uitdaging. Hier stoppen we al onze tijd en energie in om dit tot ons droomhuis te maken. We houden vanaf de aankoop van het huis de bouwvorderingen bij op onze website http://bouwproject.spaces.msn.com. Ook hebben we de historie van het huis vanaf het jaar 1700 teruggevonden. We vinden het dan ook geweldig om een dergelijk huis te mogen wonen.
Ik zoek mijn rust in mijn hobby's, naast het werken en klussen ben ik dan ook een fanatieke visser. In de vroege ochtend het water op, en genieten van de natuur om je heen. Een bak koffie in de hand en wachten op de metersnoek of een dikke snoekbaars. Of heerlijk met z'n tweeën op de bank tot rust komen voor een goede film met een lekker glas wijn.
Ik vond het een leuke ervaring om voor Op ‘e Roaster te mogen schrijven. Marijke Sinnema bedankt! Hierbij wil ik de pen graag doorgeven aan onze toekomstige achterbuurvrouw; Marieke van der Bijl.
Sebastiaan Doldersum
Ik jou de pen troch
een bijdrage van Marijke Sinnema
Hallo, ik ben Marijke Sinnema en woon samen met mijn vriend Roel Miedema en onze geweldige jongens, Jelte en Remco in Berlikum. Ik ben geboren op 28 augustus 1983 in het Bonefatius ziekenhuis te Leeuwarden. De acht volgende jaren woonde ik samen met heit, mem en broertje Bert in Boksum. Daarna verhuisde ik met mijn vader en broertje naar Wergea. Hier woonden wij eerst enige tijd bij beppe thuis, tot wij een eigen huisje kregen aan de J.J. Kooistrawei. Mem bleef in Boksum wonen en trouwde opnieuw. ook kwamen er in Boksum nog een zusje en een broertje bij, Idskje en Arjen.
Na de basisschool ben ik naar De Delta in Leeuwarden gegaan. Na twee jaar hier te hebben gezeten ben ik naar het Comenius gegaan en heb daar mijn diploma voor VBO Verzorging gehaald. Nog niet goed wetende wat ik ‘later' wilde worden heb ik toen gekozen voor de opleiding SPW aan de Friese Poort. Halverwege het eerste schooljaar kwam ik tot de ontdekking dat deze opleiding niet helemaal was wat ik wilde en heb ik de switch gemaakt naar de opleiding Beveiliging. Tijdens deze opleiding ben ik gaan solliciteren naar een baan bij de politie. De sollicitatieprocedure duurde vrij lang en in de meivakantie ben ik begonnen met een baantje in de horeca, bij een restaurant op Vlieland. Door de week in Leeuwarden naar school en in de weekenden en vakanties woonde en werkte ik op Vlieland.
Aan het eind van de schoolvakantie was mij sollicitatie bij de politie rond en na de keuringen kon ik per 1 december 2000 in opleiding op de politieschool in Lochem. Halverwege deze opleiding bleek ik zwanger. Ik ben tot mijn verlof in Lochem gebleven en nadat Jelte op 31 oktober 2001 is geboren en mijn verlof afgelopen was heb ik de opleiding in Leeuwarden af kunnen maken. In oktober 2002 heb ik mijn diploma gehaald en ben aan het werk gegaan bij regiokorps Drenthe.
Na de geboorte van onze jongste telg ben ik gestopt met werken en heb ik gekozen voor het fulltime moederschap. Toentertijd woonden wij in Boksum. Om nou helemaal niks om handen te hebben naast het ‘mem' zijn was ook niets voor mij, dus toen men mij vroeg om in het bestuur van dorpshuis 't String plaats te nemen, heb ik dat met beide handen aangegrepen en direct ja gezegd. Naast wat elk ander bestuurslid binnen dit bestuur deed, bestond mijn taak ook nog samen met drie andere bestuursleden uit de activiteitencommissie. Wij organiseerden allerlei activiteiten. Van talentenjacht tot knutselmiddag, van Franse avond tot een autopuzzeltocht. Ook de jaarlijkse straatvolleybal en fietstocht bleek elke keer weer een succes.
Wij woonden in een huurwoning maar wilden graag een eigen huis en zijn dus om ons heen gaan kijken. Op de site van een Berlikumer makelaar kwamen we dit huis tegen en 30 december vorig jaar hebben wij het koopcontract getekend. Vanaf januari zijn we in Berlikum komen wonen. Onze woning was niet bepaald bewoonbaar en daarom woon ik nu met man en koters en hond in een stacaravan achter de woning. Bij de verbouwing van het huis krijgen wij veel hulp van mijn schoonvader Anno. Hier zijn we erg blij mee, want door zijn dagelijkse bezoeken is ons huis nu bijna zover dat na enig plamuur, verf en behangwerk wij de slaapkamers in gebruik kunnen gaan nemen. Wanneer zwager Reinder een momentje van tijd over heeft naast zijn eigen drukte, komt hij ons helpen. Anno en Reinder, super!
Dit is een korte schets van mijn leven tot aan Berlikum, ik hoop hier een fijne tijd tegemoet te gaan. Voor de volgende pen, dy jou ik troch oan Sebastiaan Doldersum.
Ik jou de pen troch
In bydrage fan Wop Brouwer
Ik heb de pen overgenomen van Jan van den Beukel. Voor diegenen die mij niet kennen: ik ben Wop Brouwer, geboren te St. Annaparochie op 2 juni 1946 in een gezin bestaande uit vader, moeder en één zus die twee jaar ouder is dan ik. Mijn vader was schoenmaker en daarnaast hadden wij een schoenenzaak. In 1958, toen ik 11 jaar oud was, kwam mijn vader te overlijden. Dit was een zware slag voor os als gezin. Omdat er toen nog geen weduwe-uitkering was besloot mijn moeder dat mijn zus(je) van school moest om samen met haar de zaak voort te zetten; ook ik moest, wanneer ik vrij van school was, meehelpen. Dit was een moeilijke periode.
In 1959 ging ik naar de ULO en daar heb ik Tjet leren kennen. In 1963 hebben wij tegelijk examen gedaan en nadien verkering gekregen. In 1968 zijn wij getrouwd en aan de Hôfsleane nr. 9 gaan wonen; inmiddels wonen wij daar bijna 38 jaar en nog steeds met veel plezier. Wij hebben drie kinderen gekregen, drie jongens en ondertussen is de familie uitgebreid met schoondochters en drie kleinzoons.
In 1963 ben ik begonnen met werken bij de Algemene Friesche, later AGO en daarna Aegon. Van september 1965 tot eind november 1966 heb ik mijn diensttijd doorgebracht in Suriname. Dit heb ik als een fantastisch mooie periode ervaren; november aanstaande hoop ik samen met onze drie jongens René, Erik en Ronald deze reis naar Suriname nog eens over te doen. In 1967 heb ik mijn werk bij de Algemene Friesche weer hervat, ik was toen van plan daar niet zo lang meer te blijven, maar uiteindelijk ben ik daar bijna 42 jaar gebleven en kan ik terugzien op een mooie werkperiode. Per 1 juli 2005 ben ik met pensioen gegaan. In het begin was dat heel erg wennen, je moet een invulling voor je vrije tijd vinden, maar inmiddels is dat al aardig gelukt. We hopen dat wij gezond mogen blijven en nog heel veel van onze vrijheid mogen genieten. Dit was mijn verhaal en nu geef ik de pen door aan Reinder Miedema van de Hôfsleane 29.
Wop Brouwer
Ik jou de pen troch …
In bydrage fan Jan van den Beukel
Als de nummer tien van twaalf kinderen zag ik in 1947 in het mooie dorp Berkel en Rodenrijs het levenslicht. Dit ligt even ten noorden van Rotterdam en vlakbij Delft en Zoetermeer. Ik groeide op in een tuindersgezin. Zelf heb ik ook voor dit beroep gekozen, deels uit idealisme. Wat naïef destijds misschien, maar tijdens de hongerwinter klopten veel Rotterdammers aan voor voedsel. Dit verhaal sprak mij aan; voedsel produceren is nuttig. Tegenwoordig heb ik dit gevoel niet meer zo. In Nederland en Europa is er eerder een overschot dan een tekort aan voedsel.
Ons bedrijf hebben wij in augustus 2001 aan de gemeente moeten verkopen in verband met de Vinex (stadsuitbreiding ). Het van oudsher agrarische dorp ondergaat een metamorfose . De vinex taakstelling bedraagt ruim 3000 woningen met bijbehorende voorzieningen en infrastructuur. Ook de naburige dorpen Nootdorp, Pijnacker en Bergschenhoek hebben een dergelijke verplichting. Zo worden Den Haag en Rotterdam bijna aan elkaar vast gebouwd. Onze grond is bijna tweehonderd jaar in de familie geweest. Zoon Simon wilde graag in mijn voetsporen treden en zo zijn we uiteindelijk in Berlikum beland. De omgekeerde richting van een van mijn opa's die in 1898 uit Balk naar Berkel kwam om daar in de tuinbouw aan de slag te gaan. Het bedrijf hier gaven we de naam” Simon Peppers”, want de teelt is paprika. Regelmatig worden we dan ook met meneer pepper aangesproken .
De glastuinbouw is sterk in beweging, ontwikkelingen gaan steeds sneller. Met name de technische ontwikkelingen gaan snel en vergen steeds hogere investeringen. Daardoor is schaalvergroting noodzakelijk. Kon een tuinder vroeger fysiek meewerken, nu zijn het vooral managementtaken die zijn tijd vullen. Op dit moment bv. is de energieprijsstijging een hot item.Het aanschaffen van een WKK (warmtekrachtkoppeling) is een goede mogelijkheid om hier wat aan te doen. Hierbij wordt naast warmte namelijk. ook elektriciteit geproduceerd. Deze elektriciteit kan dan teruggeleverd worden aan het net wat nu een aantrekkelijke prijs oplevert zodat dit het dure gas wat compenseert. Moet deze investering gedaan worden of verandert de markt als er op korte termijn uitbreiding van kernenergie komt? Dit is een van de vraagstukken die onze aandacht vragen .
Het integreren in Berlikum gaat goed. Het is veel kleinschaliger dan waar wij vandaan komen, de buren kennen elkaar nog. Er is hier nog een sociale binding (geen sociale controle hoop ik). Een dorpsfeest zoals hier afgelopen zomer lukt daar niet meer.
Als tuinders onderling is er ook een goede band, maar de beste integratie vindt plaats via de kerk. Dit belangrijke aspect van het kerk zijn ervaar je pas als jezelf verhuisd bent. De Provinsje Fryslân leer ik verder kennen via de sport. Verleden jaar heb ik de elfstedentocht gefietst en verder neem ik deel aan diverse trimlopen. Hier wil ik het bij laten en jou de pen troch oan Wop Brouwer
Jan van den Beukel
Ik jou de pen troch …
Deze maand een bijdrage van Bram Joostema
Bij deze neem ik de pen over van mijn dochter Annechien. Mijn naam is Bram Joostema en ben geboren in 1944 in de 2e wereldoorlog in Minnertsga als oudste uit een gezin van 7, vader, moeder en 5 kinderen.
Mijn vader was medefirmant van het transportbedrijf Joostema & Wijngaarden. Mijn ambities waren al vanaf jonge leeftijd om kruidenier te worden en ben dan ook na de middelbare school bij Zijlstra in Franeker (later De Gruyter) gaan werken. Ik was toen 15 jaar en ging dan 's morgens een route langs de klanten fietsen om boekjes op te halen waarin de klanten de boodschappen konden invullen, dan terug naar de zaak en de boodschappen los op volgorde inladen in een grote korf voorop een transportfiets en dan dezelfde route weer af om de boodschappen af te leveren in weer en wind. Toen ik 17 jaar was en mijn grootvader ziek werd, vroegen de firmanten Joostema en Wijngaarden of ik niet thuis wilde komen werken en zo ben ik uiteindelijk in het vervoer terecht gekomen. In 1963 kreeg ik verkering met mijn vrouw Jannie en wij zijn in 1968 getrouwd en hebben 4 kinderen gekregen, eerst 2 zoons en toen 2 dochters (rijkeluiswens werd er altijd gezegd ). Naast mijn werk als chauffeur en later mede eigenaar van het bedrijf deed ik voor de kerk mee in het jeugdwerk en dat bij mijn eigen werk was soms moeilijk te combineren. In 1984 heb ik het bedrijf met mijn vrouw overgenomen en verder voortgezet onder de naam Joostema transport . In 1997 kwam de gemeente het Bildt bij ons of we ons bedrijf niet wilden verplaatsen en omdat er toen nog geen industrieterrein in Minnertsga was zouden wij naar St.Annaparochie gaan, maar zijn uiteindelijk naar Berlikum verhuisd waar het pand van onze klant Sjouke Osinga te koop stond en als gezin zijn wij in 1999 ook naar Berlikum gekomen. Tot op de dag van vandaag hebben wij daar nog geen spijt van en dat komt ook met name denk ik dat wij ons meteen in de Berlikumer gemeenschap hebben gemengd. In 2002 ben ik toen voorzitter van de Hervormde Kerk geworden en hoop dat mede door mijn inbreng de beide kerken in Berlikum spoedig één zullen worden. Graag zou ik van de gelegenheid gebruik willen maken iedereen die er mee te maken heeft op te roepen samen de schouders er onder te zetten, niet meer terug zien maar vooruit. Verder heb ik als hobby het kaatsen en dat doe ik dan meestal in de
zaal. Ik denk dat ik in het kort mijn verhaal heb geschetst en nu geef ik graag de pen door aan Jan van den Beukel.
Ik jou de pen troch
Deze maand een bijdrage van Annechien Joostema
Bedankt Fokke, dat ik eindelijk mijn verhaal mag vertellen. Allereerst wil ik iedereen nog een heel gelukkig en gezond 2006 toewensen. Ik ben geboren op 21 oktober 1975 in Minnertsga, waar ik altijd met heel veel plezier heb gewoond. Na de christelijke lagere school en het middelbaar onderwijs ben ik de opleiding SPW (sociaal pedagogisch werker) gaan doen. Na mijn afronding kon ik op dat moment moeilijk werk vinden. Op een dag zag ik in de krant een advertentie voor de opleiding ziekenverzorgende in Naarden staan en dat leek me wel wat. Ik heb gesolliciteerd en werd aangenomen en dat hield in werken en leren in het prachtige Gooi. Ik heb daar drie jaar gewoond in een zusterflat bij ‘Naarderheem', waar mijn werk was en wat heel gezellig was met allemaal jongeren, onder wie ook mensen uit Friesland. Ik kon gelukkig ook nog eens Fries praten, al moet ik zeggen dat het vele Nederlandse praten mij wel heeft gevormd. Toen ik mijn opleiding met succes had afgerond en ik de drie jaar die daaraan verbonden waren had vol gemaakt, wilde ik wel weer terug naar Friesland.
Ik heb toen gesolliciteerd bij ‘Bloemkamp' in Bolsward en werd aangenomen. Ik werk daar inmiddels als weer vier jaar op de afdeling demente bejaarden. Voor mij is dat werk niet zwaar want ik doe het met heel veel plezier. Vooral als je ziet hoe je met wat extra liefde een hele steun voor deze mensen kunt zijn. Ik ben vanuit Naarden in Berlikum komen wonen, omdat mijn ouders daar inmiddels heen waren verhuisd en ik woon hier nu met veel plezier. Ik ben jeugdleidster bij de clubs en zo leer je weer heel wat mensen kennen en ik heb ook weer veel nieuwe vrienden leren kennen. This is my story en ik geen de pen nu graag door aan mijn vader, Bram Joostema.
Annechien Joostema
Ik jou de pen troch …
in bydrage fan Fokke Hoeksma
Wa bin ik? Fokke Hoeksma, blomketúnker oan'e Bûtenpôle hjir yn Berltsum, troud mei Alet en wy hawwe trije bern, Dienke, Roelien en Jesper; wy wenje hjir alwer fiif jier tige nei't sin.
No't we yn'e tiid nei kriist ta gean, en it dus al wer nei it ein fan it kalinderjier rint, wurde je fansels alwer wat beskouwelik; je sjoche wer werom: wat ha we dit jier allegear belibbe, wat is der allegear bart. En we stelle ús de fraach: wêr gean we hinne, wat sil ús it nije jier wer bringe: wat doche de blommeprizen? Wurd de soargfersekering folle djoerder? Wat docht de bensinepriis? Noch mear grutte natuurrampen lykas de tsunami? Noch mear terreuroanslagen? Wurd Nederlân wrâldkampioen fuotbal? We witte it net en we kinne it net witte!
Wat wol ik hjir no eins mei sizze?
Doe't we 15 jier lyn it túnkersbedriuw “Martinushof” kochten yn Burgum, krigen we fan de âld baas in moai kado, in hiele âlde foto fan it bedriuw, mei in prachtige tekst dêrby. It hinget noch altiid boppe myn buro yn it kantoar, en sa no en dan lûke myn eagen dêr wer hinne. Foar my hat dit in bysûndere betsjutting omdat ik it krigen ha fan minsken dy't my nei binne.
Ik wol it jimme net ûnthâlde:
Als je denkt:”ik ben verslagen”,
Is de nederlaag een feit.
Als je denkt:” ‘k zal niet versagen”,
Win je op den duur de strijd.
Als je denkt:”ik kán het niet halen”,
Is de tegenslag op til,
Want het overslaan der schalen,
Hangt voornamelijk af van wil.
Moedelozen gaan ten onder,
Door hun twijfels, door hun vrees.
Vechters winnen door een wonder
Telkens weer de zwaarste race.
Denk: ïk kán het”, en dan gáát het.
Iedereen vindt bij wilskracht baat
En in zaken wint de daad
Het van het nutteloos gepraat.
Als je jammert:”ik ben zwakker
Dan mijn grote concurrent”,
Blijf je levenslang de stakker,
Die je ongetwijfeld bent.
Niet de Goliaths en de rijken
Tellen in de kamp voor zes,
Maar de fermen, die niet wijken,
Hebben vroeg of laat succes.
Eltsenien winskje ik graach in noflike kriist ta en alle goeds foar it nije jier!
Ik jou de pen troch oan Annechien Joostema
Ik jou de pen troch
In bydrage fan Pim Vink
Wat is dat nu voor een vraag. Een telefoontje met de vraag ‘ik wil de pen graag aan jou doorgeven, kan dat'? Schoorvoetend heb ik er mee ingestemd en zodoende hier mijn bijdrage. Eerst zal ik me even voorstellen. Ik ben Pim Vink en getrouwd met Miep, wij hebben 2 kinderen en 6 kleinkinderen. De vraag die wij vaak horen is, waar komen jullie vandaan. Dan is het antwoord altijd ‘uit Sion'. Waarop we te horen krijgen ‘en waar ligt dat dan'.
Dit is een buurtschap in de gemeente Rijswijk (ZH) vlak tegen Delft aan. De naam Sion is historisch, er is hier namelijk in ± 1440 een klooster gesticht, hetwelk de naam Sion kreeg. Bij dit klooster werden ook tuinen gesticht voor het levensonderhoud van de kloosterlingen. In deze tuinen werden ook medicinale kruiden voor de geneeskunst gekweekt.
Tot aan het beleg van Delft door de Spanjaarden was het een welvarende gemeenschap. Maar door het oorlogsgeweld werd alles verwoest. Daarna werden de landerijen door rijke families verworven, om er een groot buitenverblijf te stichten en te bewonen.
Hier omheen zijn in ± 1800 de eerste tuinderijen gekomen op de oude kloostergrond. Mijn opa heeft in 1920 daar een tuinderij gekocht, waarop later mijn vader en wij verder gingen.
Totdat onze zoon Jaap met zijn vrouw Evelien zeiden dat ze naar Berlikum wilden gaan om het bedrijf daar voort te zetten. Wij zijn toen ook meegegaan. Maar het woord Sion is ons toch altijd lief en dierbaar gebleven. Dit is ook hier in de naam van ons bedrijf terug te vinden, namelijk Vink-Sion B.V.
Wij voelen ons in Berlikum thuis. Wij hopen dat dat zo zal blijven en hopen ook hier ons steentje bij te kunnen dragen. Bij deze geef ik de pen graag door aan Fokke Hoeksma.
Pim Vink, Wettertún 8
Ik jou de pen troch
Dizze moanne in bydrage fan Hendrik Posthumus
No, der sitte jo dan, wat moat je no oer josels fertelle. Ik begjin mar en sjoch wol wer it eindigt. Earst mar efkes myn namme, Hendrik Posthumus en bin ienentritich en in heal jier lyn berne yn it sikehûs yn Ljouwert. Ik wenje oan de Mulseleane en wurkje al wer sân jier yn it Hearrenfean by bussenbouwer VDL Berkhof BV dêr't wy bussen meitsje foar it iepenbier ferfier. Ik sit yn de tsjerkeried fan de Herfoarme Gemeente fan Berltsum as foarsitter fan de diakonij en doch it mei folle nocht en wille.
De measte minsken kinne my fan'e muzyk tink ik, ik sit by de malletband fan De Bazuin dêr't ik de marimba en de ksylofoan bespylje en spylje ik basgitaar yn de band Orion, dêr't yn juny in stikje oer stie yn Op'e Roaster. Ik ha ek al in pear kear spylje mei in gelegenheidsband en ha al in pear kear mei dyn oan musicals fan'e tsjerke. Ek doch ik it lûd (en it ljocht) by de band Vintage wat ek wêr aardig is om te dwaan. Muzyk is in grutte passie yn myn libben, ik meitsje graach muzyk mar ik lústerje dêr ek graach nei en gean ek geregeld nei konserten ta.
Ek ha ik al in pear kear mei dien oan de nijjiersrevu, mar dan as sjonger yn it koar en in bytsje toanielspylje en ik sjong ek noch by it gelegenheid mannekoar.
Neist de muzyk filmje ik ek noch en sûnt koart is ek fotografy in hobby fan my wurden. It is aardig om dingen fêst te lizzen en letter wer werom | 
Berlikum
& de rubriek 'IK JOU DE PEN TROCH'