Berlikum
& de rubriek 'IK JOU DE PEN TROCH'Berlikum
& de rubriek 'IK JOU DE PEN TROCH'
In deze rubriek vertellen Berlikumers over zichzelf, over het dorp, over dingen die hen opvallen etc. De rubriek is gestart in november 1998. (reacties 'pen' 2000)
|
december
1999, Arjen van Steinvoorn in In geheim wie it dus al net mear, de folgjende persoan dy’t de pen troch krige wie master Arjen van Steinvoorn. Ynmiddels bekend by in protte minsken, en bêrn fansels. Datlêste is dan ek gjin wûnder want al mear as tritich jier mei ik hjir les jaan oan de kristlike skoalle. Earst oan de Kristlike Nationale skoalle dêr’t master Visser it haad wie, en nei de fusie mei de Herfoarme skoalle yn 1972 oan de skoalle foar Kristik Ûnderwiis hjir yn Berltsum, dy’t yn 1985 mei de beukerskoalle opgong yn de Kristlike Basisskoalle. Al de kollega’s dy’t hjoed de dei oan skoalle steane haw ik dus kommen sjoen. Sa koe it gebeure dat der ek ien by is dy’t earst as leerling by my yn de klasse siet en no myn kollega is. Der is yn dy tiid in soad feroare. Yn it begjin, as de bel gong, stiene alle bêrn kreas klasse by klasse yn de rige foar de doar. Dat is no wol oars....Doe moasten de bêrn ek mear stil wêze yn de klasse, no mei der folle mear praat wurde. Dat moat trouwens ek, want yn it taalboekje wurde hiel wat praatopdrachten jûn. It skoallereiske foar de grutten duorre doedestiids fan moarns acht oant jûns acht oere, en der waard mar ien as twa kear yn it jier fergadere. Tsjintwurdich fergaderje wy hast elke wike. O. ja, in jier of wat lyn kaam de skoaltoskedokter ek noch op skoalle. Der wiene bêrn dy’t sa bang wiene dat hja harsels opsleaten yn de WC en der net ôf te krijen wienen. Ek ha ik wolris ien ophelle mei de auto achter de feiling wei, dêr ’t se har ferskûle hie.. En wat haw ik yn de earste jierren wol net foar bisten yn de klasse hâwn: Wite mûzen, fisken, wandelende takken, moalkrobben en -wjirmen, fûgeltsjes, krekels en gean sa mar troch. Sels hat der noch in skoft in guos (Gosse hiet er) op in skoalplein omrûn -(Ik hie it bistke as pykje yn it aai meinommen en grutbrocht)- It bist stie mei de bêrn yn de rige, mar mocht der net yn. Alle fakken op skoalle binne eins in soad feroare, en der is ek it ien en oar by kaam, tink oan it Ingelsk en oan de ynfiering fan de kompjoeters yn it ûnderwiis. Dat lêste is trouwens ien fan myn grutte hobby’s wurden en op it stuit jou ik mei myn freon Jehannes Algra kompjoeterlessen oan âlders. Der is in soad belangstelling foar, sjoen it tal opjêften fan fyftich persoanen. Fan al de bêrn dy ’t ik yn al dy jierren yn de klasse hawn ha, ha ik de nammen yn in dik skrift opskreaun. Dat binne der al mear as 840, dêrûnder binne ek myn eigen fiif bêrn. Dêrneist haw ik ek noch in hiel soad klassefoto’s bewarre. Dêrop kinne je sjen dat je sels âlder wurde, mar merke, né dat kin ik net sizze. Hoewol troch de bêrn wurde je wol betitele as âld, griis en keal. Hawar, dat sil der wol by hearre. By it trochblêderjen fan al dy nammen komt men wol fan alles yn it sin. Soms moaie, mar fansels ek wolris minder moaie oantinkens. By guon bern stiet in krúske as teken dat sy der net mear binne. Ek dat komt helaas foar en docht sear. Jim sille miskien tinke: ferfeelt dat no noait? Elk jier wer itselde fertelle? Atlyd mar wer al dy skriften nei sjen? Al dy besites oan âlders? Altyd mar wer it geduld opbringe om wat út te lizzen? Ik moat jim sizze: Né, it is foar my noch altyd in berop mei in útdaging, en ik doch it mei nocht. Boppedat binne it altyd wer nije en dus oare bêrn. Myn berop is myn hobby sei ik faak, en ik leau dat ik dat ek hjoed de dei noch sizze mei. Is skoalmaster wêze dêrmei in maklik berop? Né en ja. Né, omdat dit wurk eltse dei wer in berop docht op de ferantwurdelikheid dy ’t men hat om bêrn sa te begelieden dat se har ûntwikkelje kinne ta jonge minsken dy ’t weet hawwe fan eigen ferantwurdelikens tsjinoer harsels mar ek oaren. Dat is in poepetoer. Dêrneist wurdt der fan jo as learkrêft yn groep 8 en fansels ek fan de skoalle min of mear ferwachte dat in bêrn in goede oansluting hat op it ferfolchûnderwiis. Jo geane dêrby foar in diel út fan de learprestaasjes op skoalle. Mar fierder binne der noch tal fan saken dêr ’t men rekken mei hâlde moat. Ja, it is maklik as jo it wurk dogge mei hert en siel, dus mei soarch; en mei in soad nocht en wille sûnder dêrby altyd te letten op oere en tiid. Ik tink dat dit ek jildt foar oar wurk sa as frijwilligerswurk foar de mienskip. As jo sa wurkje kinne krije jo in soad werom oan wurdearring fan âlders en bêrn, en soks stimulearet net in bytsje. Mei bêrn meitsje jo trouwens hiel wat mei. Ek in soad dingen om te laitsjen, want ek dat hâldt de fleur der yn. Okkerdeis praatten wy yn de klasse oer bisten. "Wa hat der in hûn, in kat as in oar bist?", frege ik. No dat wiene der in hiele boel. Der wiene ek rashûnen by. Seit ien fan de bêrn: "Meester, wij hebben een kruising tussen een mens en een gewone hond". As learkrêft bliuwe jo ek yn sokke situaasjes fansels serieus. Ik frege der dan ek noch eefkes op troch. "Nou", sei it jonkje, "hij doet dezelfde dingen als in mens. Hij zit vaak rechtop op de bank met de pootjes omhoog, net zoals wij". Bêrnelogika, jo kinne der net omhinne. In oar famke fertelde dat hja thús in agaporno hiene. Ik koe har mar min oan it ferstân krije dat it bist agapornis hiet. Mar ja, jo witte fansels ek net hoe ’t it fûgelsje by har thús neamd wurdt. It binne mar inkele foarbylden mar tekenjend foar dingen dy ’t jo mei meitsje. Né, foarearst bin ik op skoalle noch lang net útsjoen. Ik hoopje dan ek yn sûnens der noch in jier of wat mei troch te gean. En dan jou ik no de pen troch oan Jelle Eijzenga. November
1999, Pieter Dijkstra in Ik heb de pen doorgekregen van Harm Kooistra en zal dus iets op papier moeten zetten. Zo terloops op het voetbalveld krijg je op deze manier de bal - in dit geval de pen - toegespeeld. Daarmee is al één passie van mij aangeduid. De liefde voor het voetbalspel. Ja, liefde voor de sport in het algemeen. Het is gezond voor lijf en leden, maar ook voor de geest. Zegt het spreekwoord niet:"Mens sana in corpore sano". Geboren ben ik in Veenwouden als tweede in een gezin van wat later uit maar liefst twaalf kinderen zou bestaan. Mijn ouders behoorden tot de christelijk gereformeerde kerk aldaar en daar gingen we trouw ter kerke. Naar de ochtenddienst, welke zo’n anderhalf uur duurde. Vervolgens naar de Zondagschool. Ook al gauw een uur. Daarna naar de middagdienst, welke eveneens minimaal anderhalf uur duurde. Dus reken maar uit. Vier uur in de kerk op zondag en ik heb dat volgehouden tot op de huidige dag. Alleen ben ik nu wat meer aan het Woord. Mijn beroep is dan ook Verbi Divini Minister, hetwelk betekent: "Bedienaar van het Goddelijke Woord". Het zat er jong in. Al vanaf de lagere school wist ik dat ik dominee wilde worden. Het leek mij alleen te hoog gegrepen. Toch ben ik het uiteindelijk geworden en als predikant van de Gereformeerde kerk in Berlikum terechtgekomen. Daaraan is nog heel wat voorafgegaan. Na de lagere school ben ik op het christelijk lyceum "Oostergo" in Dokkum terechtgekomen. Na Dokkum theologie gaan studeren aan de theologische universiteit te Kampen, alwaar ik de studie heb afgerond met het schrijven van een doctoraalscriptie over de themapreek. Een onderzoek naar vorm en methode. Homiletiek was mijn hoofdvak. Toch ben ik niet meteen predikant geworden, maar kwam via mijn schoonvader bij het onderwijs terecht. Ik gaf godsdienst en maatschappijleer aan de chr. Scholengemeenschap "de Heertganck" te Heerde. In Kampen heb ik mijn huidige vrouw leren kennen en ben ik op 10 -10 - 1975 gehuwd met Drieseréé Alice Schinkel. We zijn nog steeds bij elkaar en als u goed kunt rekenen weet u wat ons te wachten staat op 10 - 10 -2000. We zien er nu al naar uit. Doordat ik naast mijn studie les gaf en dus over inkomen beschikte was ik in de gelegenheid om veel in het buitenland te zijn. Met name de Oostbloklanden genoten mijn belangstelling. Ik heb zelfs nog een verzoek ingediend om in Leipzig te mogen studeren. Dat lag destijds in de voormalige DDR. Maar daar hadden ze geen kapitalistische pottenkijkers nodig. Toch heb ik veel geleerd in de praktijk van hoe het communistische systeem in elkaar zat. Door toevallige omstandigheden was ik erbij toen de muur neerging. Indrukwekkend dat gebonk op de muur en die mensenmassa. De spanning en daarna de ontlading. Mijn hamer en beitel in beslag genomen door de Oostduitse Volkspolizei, die dat gereedschap over de muur gooiden, waarna me meteen een microfoon van de "Sender Freies Berlin" onder de neus werd geduwd. Hectische tijden. Vele tochten gemaakt met hulpgoederen naar predikantsgezinnen in Hongarije, samen met mijn vrouw en schoonouders. Nu al zo’n 25 jaar lang. Tien jaar geleden kwam Roemenië erbij. De grens was een bijna onneembare hindernis de eerste keer. Na de val van Ceaucescu werd het een stuk beter, maar hulp is daar nog steeds nodig. De inflatie is hoog, evenals de werkeloosheid. Heel veel armoe en achterstand. Toch heeft het land vele mogelijkheden en zal het vandaag of morgen zeker beter gaan. De contacten met de voormalige DDR zijn er ook nog steeds, zij in het nu in de vorm van een partnergemeente vlakbij de Poolse grens. Het dorp heet Schwichtenberg en er zijn regelmatig over en weer contacten. Na mijn studie kreeg ik preekconsent en mocht regelmatig voorgaan in kerkdiensten. Daardoor ontstonden er ook contacten met vacante gemeenten en kwam ik uiteindelijk in Birdaard terecht. Daar kregen we ook gezinsuitbreiding. Na de geboorte van Femmalyn in Halle (de Achterhoek) kregen we nog een meisje, genaamd Aurély en een zoon, die luistert naar de naam Guydolph. Na vier jaar ben je weer beroepbaar en deed de kerk van Berlikum een beroep op mij. Ik ben hier alweer ruim 7 jaar en dus wordt dat volgend jaar ook een jubileum. We voelen ons heel erg thuis in Berlikum en kerkelijk gezien gaat het ook uitstekend. Geheel tegen de landelijke trend in zijn we de laatste jaren zelfs gegroeid in ledental. We kennen hier zelfs nog dubbeltallen voor de verkiezingen van ouderlingen en diakenen. In de meeste plaatsen weten ze dat woord niet eens meer te spellen. Dus ook op kerkelijk gebied is Berltsum "seldsum". Laat dat vooral zo blijven. Naast het plaatselijke kerkelijke werk is er ook nog het werk voor de kerk in het algemeen. Het zou te ver voeren om het allemaal op te sommen. Consulentschappen en deputaatschappen. Preses van de kerkenraad en de classis. Afgevaardigde van de provinciale synode Friesland Noord naar de generale Synode. Moeilijke vraagstukken, waarover wij ons moeten buigen. Vooral het Samen op Weg proces slokt veel tijd op. Maar we zijn al een heel eind in de goede richting, zowel plaatselijk als landelijk. De komende tijd moeten we ons bezighouden met de belijdenis van Belhar. Gaan we naar de opening van het nieuwe landelijke dienstencentrum in Utrecht. Proberen we een oplossing te zoeken voor de vastgelopen fusiebesprekingen van de universiteiten van Kampen en Amsterdam en ga zo maar door. Naast het kerkelijk werk houd ik me ook bezig met maarschappelijke vraagstukken. Mijn lidmaatschap van de Lionsclub "Bonifatius" te Dokkum, waarbij zowat alle beroepsgroepen vertegenwoordigd zijn, houdt in dat we elkaar regelmatig informeren over de nieuwste ontwikkeling en veel activiteiten organiseren om de medemens te helpen. Twee containers vol met pootaardappelen zijn vorig jaar naar Roemenie gegaan. De oogst is binnen en van de opbrengst moet weer een deel naar andere arme boeren, zodat een soort sneeuwbaleffect ontstaat. Ik moet nu stoppen, want ik ben al ver over de mij toegestane ruimte. Graag had ik nog wat willen schrijven over Berlikum zelf, maar misschien doet iemand na mij dat wel, want de pen moet doorgegeven worden. Ik geef de pen nu aan meester Arjen van Steinvoorn. oktober
1999, Harm Kooistra in Ik kreeg de pen door van Boukje Braaksma en nu is het dus mijn beurt om iets te "pennen" in op 'e Roaster. Mijn naam is dus Harm Kooistra en ben de eerstgeborene van Heerke en Anne. Geboren in de Bûterhoeke achter Jouke Best, waar mijn ouders na een lange verkeringstijd de plaats innamen van Jelle en Trien Hoogterp. Zij woonden hier tijdelijk omdat het dak van hun huis aan de Wiersterdyk "Nea Tocht" was afgewaaid, het huisje van de Oostmannen, waar nu Sipke Herder woont. Popke Visser woonde voor ons en had in die tijd zijn vervoersbedrijf nog in de Bûterhoeke. Mijn vrouw Anneke, dochter van Jelle-Trien moest toen ook nog geboren worden, maar toch zal het iets met elkaar te maken hebben gehad dat ons beider ouders in hetzelfde huis hebben gewoond. Het was moeder Hoogterp die toen tegen mijn moeder vertelde dat het huisje vrij kwam. Het had zo moeten zijn. Mijn ouders trouwden, ik werd geboren en als dank trouwde ik later met een dochter van Jelle-Trien. Tot op dit moment heb ik Berlikum alleen verlaten als het moest. Een geboren en getogen Berltsummer dus en waarschijnlijk zal dat ook wel zo blijven. Ik heb het dorp zien veranderen, niet altijd ten goede. Toen ik een jaar of 10 was kaatsten wij op de plaats waar nu mijn ouders wonen en nu kaatsen onze kinderen op de plaats waar wij vroeger speelden. Wilden we een brommer dan moesten we die zelf verdienen, nu werken ze voor een mobiele telefoon en een avondje stappen. We verdienden onze brommer door zaterdags en in de vakantie te werken bij de tuinders die er volop waren in dit dorp. Bij Jenne en Hidde Born, de Schiphoffen en Pieter en Sjoerd Quarré heb ik menig aardappel uit de grond gehaald. Langzamerhand verdwenen de tuinders uit Berlikum, maar ze komen terug, alleen iets groter!! Eén zomervakantie moest ik Klaas "Hoppe" (de postbode) vervangen. In die tijd wist ik waar iedereen woonde en waar je de post even in de bus heen en weer moest trekken, zodat je zeker wist dat de hond in gedeelten de post naar de baas moest brengen. Nu weet ik niet meer waar iedereen woont, nu gaan ze naar de Beiehôf, de Parrehôf en weet ik wat voor hôf. In mijn jonge jaren verhuisden we nog naar de Buorren, het huis waar nu mijn jongste broer Harry woont. Toen we er kwamen te wonen hadden we als huisnummer nummer 71. Dit veranderde later naar nummer 27. Zoveel huizen zijn er in die tijd afgebroken in het eerste stukje van de Buorren. Vooral de "streken" moesten er aan geloven en het zou voor Sieger Stap nu ook niet meevallen om op rijm de Buorren langs te gaan. Toen wij trouwden kwamen we eerst in de Krússtrjitte, in pake Harm en beppe Baukje hun oude stee te wonen en al weer ongeveer 8 jaar wonen we aan de Hôfsleane met ons jongenspartuur Harry-Jan, Jelle-Harm en Anne-Tsjerk. Veel van mijn vrije tijd steek ik in het vrijwilligerswerk en dan vooral het kaatsen. Voorheen voorzitter van Kv. Wardy en nu al weer een aantal jaren van Kv. Berlikum. In 1994 heb ik mee mogen doen om de fusie van beide kaatsverenigingen tot een goed einde te brengen. Dit was één van de hoogtepunten die ik als bestuurslid bij het kaatsen heb meegemaakt. Vooral wat er van groeide, natuurlijk denkt men nog wel eens in "bloedgroepen", maar met zijn allen moeten we toch proberen om deze kaatsvereniging te runnen. Een bestuur is altijd afhankelijk van zijn leden. Een bestuur kan nog van alles uitvinden, maar als de leden niet willen, wat moet het bestuur dan nog doen. Wij hebben in onze kaatsvereniging ook de nodige problemen, wij zoeken ook nog steeds bestuursleden, wij zoeken ook mensen die hun vrije tijd op willen offeren voor de sport die hun aan het hart ligt. Ik heb het niet over onze vrijwilligers die ook zeer veel werk verzetten, maar over personen die iets meer verantwoording durven te nemen. Wij zijn niet de enige vereniging met deze problemen. Het lijkt de trend te zijn dat mensen zich niet willen binden, men wil vrij zijn in zijn of haar doen en laten. Maar deze personen willen wel zo nu en dan, kaatsen, voetballen, volleyballen of iets anders in hun veel meer vrije tijd. Er zullen dus mensen moeten zijn die de vrije tijd van andere mensen in gaan vullen. De één kan niet zonder de ander. Men zal weer iets meer voor de ander over moeten hebben en niet te veel op zich zelf gaan leven. Men moet niet altijd roepen daar heb ik geen tijd voor en de hele avond zappend voetbalwedstrijden gaan volgen op de tv. De batterijen leeg gezapt en geen één doelpunt gezien. Als we nu net als "BIG BROTHER" gaan kijken, om te zien hoe anderen het doen, zijn we volgens mij niet juist bezig. Als de laatste na 100 dagen is vertrokken dan is het programma afgelopen, dat willen we toch niet laten gebeuren met onze verenigingen. De camera's moeten eens omgedraaid worden zodat mensen zichzelf kunnen bekijken in hun doen en laten en nog veel meer in hun niet doen en laten. Ik geef de pen door aan dominee Pieter Dijkstra. September
1999, Boukje Braaksma in Aan het eind van de vorige eeuw kochten mijn grootouders Sjoerd en Elske Schat drie kleine huisjes die achter elkaar stonden aan het begin van de Buorren, nu nummer 93. Vroeger heette dat nog Hoofdstraat. Ze bouwden daar een mooi winkelpand met boven woonruimte. Mijn grootvader was horlogemaker en is begonnen met horloges op de markt te verkopen. Nu stond er op de gevel 'Sj. Talsma uurwerken - tabaksartikelen en speelgoed'. Wat een combinatie. In 1918 namen mijn ouders Fedde Winselaar en Akke Talsma de zaak over. 45 Jaar lang hebben ze dit volgehouden. Ze konden prachtig mooi zingen en mijn oudste broer Jan kon fantastisch piano spelen en begeleiden. Als er dan een jong paartje ging trouwen dan gebeurde het vaak dat de ouders een klok voor hun kochten, maar dan kwam de vraag er bij of mijn ouders op de bruiloft wilden zingen, wat ze dan met plezier deden. Mijn beide broers waren horlogemakers maar wilden niet de zaak overnemen. En zo
kon het gebeuren dat mij man Gosse Braaksma en ik in 1963 de winkel
overnamen. Gosse bleef werken bij Niermeijer, nu GTI Leeuwarden en
ik deed dus de winkel. Het ging erg goed en in 1973 kochten we het
huis van bakker Jentje Herder erbij en konden we uitbreiden. In september
1974 opende we dan onze geheel vernieuwde winkel. Dat jaar, 3 december
1974, kregen we 's nachts bezoek van twee inbrekers die een grote
steen door het raam gooiden en alles vernielden. Ze namen horloges
mee en enkele klokken, maar de meeste horloges lagen gewoon stuk op
straat. Toentertijd kwam dit nog uitgebreid in de krant en daardoor
hadden we geweldige drukke sinterklaasdagen. Iedereen toonde belangstelling
en wou wat kopen. Het hele dorp leefde mee. Na 30 jaar zijn we op
1 februari 1992 gestopt, omdat we geen opvolger hadden en dus kwam
een einde aan ons familiebedrijf. Boukje geeft de pen door aan Harm Kooistra Juli/augustus 1999, Froukje Meijer in Ik jou de pen troch... Het jaar 2000 en nu verder? Met die gedachten bij het thema van onze Oranjefeesten zijn op dit moment buurtverenigingen, scholen en niet te vergeten het bestuur van Oranje Nationaal, in touw. 2000 … oftewel … Simmer 2000! Daar hebben wij als Toneelvereniging Elts syn Rol aan gedacht. Als bestuurslid (bijna 25 jaar) van genoemde toneelvereniging kan ik niet nalaten om over onze 'nieuwe' plannen te schrijven. Dorpsgenoten (toanielfans) in plaats van onze februari-uitvoeringen hebben wij besloten om in Simmer 2000 en wel op 14 en 15 juli 2000, twee toneeluitvoeringen te houden in 't Heechhout. Precies in het midden van de Simmer 2000 weken (van 1-21 juli). Dus eindelijk zijn wij als Berltsum het 201ste dorp dat in aanmerking komt voor het bord dat Ed Nijpels onthulde 'wij doen mee' aan Simmer 2000! Het is vandaag (als ik dit schrijf) precies over één jaar dat wij onze éérste toneeluitvoering houden. Alles is gepland, 't Heechhout, muziek, maar nu … de keuze van toneelstuk. Wij doen
graag een beroep op onze toanielfans. Kunnen jullie als trouwe bezoekers
ons helpen? Een oud succes (vier volle zalen) of een toneelstuk naar
aanleiding van een boek? Of hoor je iets op een verjaarsvisite of
tijdens een koffie-uurtje, laat het ons weten of geef ons een idee
door! Natuurlijk, smaken verschillen en je mag ook best kieskeurig
zijn, maar als we met z'n allen Simmer 2000 vieren en met familie
om 'utens', dan willen wij als toneelvereniging daar weer ons best
voor doen! Denk er (na het feest uiteraard) eens over na. Wij als
bestuur houden ons aanbevolen. In januari 2000 (na de revue, waar
ook Elts syn Rol leden aan meedoen) willen we met de repetities beginnen.
Dus we hebben nog tijd … maar toch met het organiseren van iets
nieuws, ben je nooit vroeg genoeg. Verder hoop ik dat we met z'n allen
als dorpsgenoten een fijn feest mogen vieren, zoals de voorgaande
keren, want zolang ik 'Berltsumer' ben (vanaf 1972) kan en kunnen
wij vast weer na afloop roepen 'Het was weer seldsum yn Berltsum'.
Tot slot nog even dit: Ik jou de pen troch aan Boukje Braaksma. Juni 1999, Tineke Veldema in Ik
jou de pen troch... In februari 1996 zijn we aan de Buorren 93 verder gegaan met Boeketterie Tineke. Ideaal, werken en wonen in één pand. Als het rustig was kon ik het huishouden tussendoor doen en was er 's avonds tijd voor andere dingen. Het laatste jaar voelde ik me geen 100%. Allemaal vage klachten die achteraf al een jaar of 4/5 aanwezig waren, maar die ook weer weg ebden, tot vorig jaar de klachten erger werden. Naar de huisarts, de fysiotherapeut en neuroloog en na allemaal onderzoeken kwam de uitslag: M.S. multiple sclerosis. Sommigen weten wat dit inhoudt, sommigen ook niet, daarom een kleine toelichting om nare opmerkingen te voorkomen zoals: 'O, dan kom je in een rolstoel' en nog meer nare dingen werden er gezegd, nou bedankt. Trouwens, er is trouwens ongeveer 10% kans dat dit gebeuren kan. MS is een ziekte van het centrale zenuwstelsel. Kenmerken van MS zijn regelmatig terugkomende ontstekingen in de hersenen en het ruggenmerg. Door de chronische ontstekingen ontstaan op verschillende plaatsen lidtekens en uiteindelijk gaan er zenuwen verloren. Dit verklaart de verscheidenheid aan klachten zoals vermoeidheid, zichtproblemen, spierzwakte of stijfheid. Signalen worden niet goed verwerkt in het centrale zenuwstelsel. Dit komt omdat de 'isolatielaag' rondom de zenuwbanen door nog onbekende oorzaak is aangetast. Allerlei lichaamsfuncties kunnen hierdoor niet meer voldoende of niet meer worden uitgevoerd. Na dit bericht moest ik een week naar het ziekenhuis voor een prednisonkuur, dit is een ontstekingsremmend en pepmiddel. Daar hebben we onze eerste informatie over MS gekregen. Later thuis hebben we ons er meer in verdiept en zijn we tot de conclusie gekomen om de winkel te sluiten. Op één maand na hebben we zes jaar de winkel gehad. Toen we het besluit hadden genomen begon ik steeds weer te twijfelen of we er wel goed aan deden. Gelukkig is Hette niet zo twijfelachtig als ik en 27 februari was dan ook de laatste dag van het bestaan van Boeketterie Tineke. Eerst miste ik het werk niet en we leven veel meer ontspannen en relaxt. Laatst kwamen er een paar grossiers langs om te kijken hoe het met ons ging. Hartstikke gezellig en dan hoor je allemaal verhalen zoals anders en toen dacht ik wel 'o ja, het komt nooit weer terug'. Gelukkig hebben we leuke collega bloemisten in de omringende dorpen waar ik zo nu en dan even een praatje ga maken en mag invallen. Heerlijk weer tussen de bloemen en klanten. Nu zijn we dan alweer vier maanden gesloten, wat ook weer gauw went en wat het belangrijkste is, is de gezondheid. Natuurlijk mis ik de winkel wel maar er komen weer andere dingen voor in de plaats, zoals aandacht besteden aan familie en vrienden. Wat de toekomst ons brengt weten we niet, maar we zetten ons beste beentje voor. Langs deze weg willen we ook graag iedereen bedanken die vertrouwen in ons hadden tijdens zes jaar Boeketterie Tineke en tijdens mijn ziekenhuisverblijf en daarna. Ik geef de pen door aan mevrouw Froukje Meijer. Zij zal in de krant van augustus schrijven. Mei 1999, Janneke Bergsma in (top) Ik
jou de pen troch... As actrice, regisseur, skriuwer, tonieldocent bist in protte dwaande mei hoe't minsken harren hâlde en drage yn ferhâlding ta elkoar. As de ien no dit… dan moat de oar wol dat dwaan. En faaks foaral: hoe kin it no dat dat personage him sa lilk /bang/bliid makket oer, wat is de reden dêrfan en wat is dêrfan wer de konsekwinsje foar de tsjinspiler op toaniel. Dat soarte fan dingen soe ik my net mei dwaande hâlde op Skylge. It begûn al yn de auto. Mei ús fjouweren ride wy nei Harns, Ariën freget oan Pieter Jan hoe't in ferhoar no giet. Earst sille wy it útlizze, mar it is folle makliker om it mar te spyljen dus by Frentsjer bin ik al haadfertochte fan in moard, Fedde is myn abbekaat, Pieter Jan kommisaris fan de plysje en Ariën in plysje yn oplieding. By de haven yn Harns is de moard oplost en myn fakânsje sjocht der in ein minder fleurich út as niiskrekt. Wy steane te wachtsjen by ús tassen en dêr komt in frou oan rinnen mei in beautycase trip trip trip, mei efter har oan in man swittend en stinnend mei in ûnbidich grutte koffer. In moai tafferieltsje, mar as't it op toaniel setst is it wol hiel klisjee tink ik by my sels. It leuke is dat jo bern ek each krije of hawwe foar dit soarte fan plaatsjes want fuort seit ien fan beiden: "Moast ris sjen mem, wat in lullich lyts kofferke draacht dy frou en dy man.. moast ris sjen!" Soks wurdt fansels wol fierstente lûd sein ,mar ik kin my dêr wol dea om gnize. Moaie stikjes. Op de boat sitte ek minsken harsels ferskrikkelik te ferhâlden, foaral minsken mei bern en minsken mei hûnen. Foaral dy minsken dy't hieltiid roppe "Hij doet niks hoor", dêr rin ik altyd mei in bôge om hinne. En dan komt altyd it moaiste eintsje op de boat. As Skylge aardich yn't sicht komt krijst it momint dat de earste de jas oan docht en dêr faaks al wat skiterich by sjocht omdat dyjinge sels ek wol wit dat it fierstente betiid is om yn 'e rige te stean. Mar dan.. dan wurdt der in grut part fan de boat hiel senuweftich en wekker, binnen in pear minuten stiet der in hiele klub oan jassen en tassen te skuorren, tsjin de bern te roppen en AF te razen tsjin de hûn. Sy moatte foaroan yn 'e rige en as ien fan de earsten fan de boat ôf roegelje. Wy troffen it mei de bussjauffeur, in alderakelikste sjaggerijn, dy soe in klantfreonlikens training ha moatte en dan woe ik de ferfelende klant graach spylje. As ik de earste skrik hawn ha nei sa'n noartske bok, dan begjint it genot. Sjen hoe't al dy oare klanten reagearje op dizze man. Net in leuke man seit ús Ariën hoeden. Nee in grutte klier sis ik en hy sjocht my oan mei in pear eachen oan fan: net sa lûd. As ik letter yn 'e wike by de bushalte opperje dat ik hoopje dat wy dy ferfelende bussjauffeur wer hawwe fine se my alle trije net goed snik. Mar goed ik soe my net mei it wurk dwaande hâlde. De ferlieding wurdt te grut, Tryater is dwaande mei it opbouwen fan in monsterproduksje yn Oosterend, en ik wol dochs even by myn kollega's sjen ek al ha ik neat mei dizze produksje te krijen. Sy bealgje der allegeare yn't sân om, de technyk moat alles en dan ek alles der hinne bringe, stroom, wetter, tribunes, alle technyske middels, de spilers en dûnsers wâdzje want rinne kin net, it hiele rezjyplan giet wer trije kear oer de kop en ynienen besef ik dat ik takom wike yn Wergea ek foar it earst wer bûten repetear, oohnee gjin wurk disse fakânsje. Ariën treft it want syn grutte idoal Peter Tuinman út Unit 13 is gastakteur by Peer Gynt en Peter en Ariën ha it der even oer, dat hy, Peter en Fedde aansent yn in film fan Pieter Verhoef mei spylje sille. Prachtich hoe't sa'n mantsje dan sit te glimmen neist sa'n grut akteur. As we de weromreis dan ek noch Sibe Satelyt tsjin komme en we wer oer it wurk sitte te praten wit ik fan mysels: ik kin it net. Ik kin noait hielendal it wurk efter my litte. Yn dat opsicht is myn misje mislearre, lykas it stopjen mei roken en wer slanker te wurden, mar in moaie fakânsje dat wy hawn hawwe! Ik jou de pen troch oan Tineke Veldema dy't op in hiel oare wize dwaande is mei it loslitten fan wurk. April 1999, Frans Rob in (top) Ik jou de pen troch... Als Renske Wassenaar, topkeepster van de dames van SC Berlikum, je belt of jij de pen van haar wilt overnemen kan je natuurlijk geen nee zeggen. Emancipatie of niet, de rechtstreekse benadering en vooral de last minut situatie van Renske gaven de doorslag. Dan komt natuurlijk het moment van bezinning. Waar ga ik het over hebben: Berlikum een leefbaar dorp; over het mooiste plekje op aarde ofwel Terschelling; ga ik mijn doopceel lichten; een pleidooi voor de invoering van een plastic hondenpoepzak die hondenbezitters verplicht de uitwerpselen van hun hond mee te nemen; sportcomplex de Koekoek zwembad of knollenveld; van racebaan naar rijbaan ofwel de herstructurering van de Hôfsleane; last but not least de Indische Opvaart is weer bevaarbaar. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn voorkeur ligt dus bij voetballend Berlikum SC, een levendige club met veel jeugd maar met abominabel slechte velden. Ooit heb ik als toenmalige voorzitter van SC Berlikum (uiteraard samen met mijn mede kompanen) getracht de gemeente Menaldumadeel ertoe te bewegen om de twee voetbalvelden inclusief de oefenhoek grondig renoveren. Voor de oefenhoek was slechts één regenbui nodig om een soort waddenzee te creëren zodat er niet meer kon worden getraind. De twee voetbalvelden konden wat meer water verdragen maar het was duidelijk dat ook de velden grondig gerenoveerd moesten worden. Het resultaat van drie jaar onderhandelen met de gemeente Menaldumadeel was dat de oefenhoek een soort "compromis operatie" onderging. Het hoofdveld zou in 1995 een vergaande renovatie ondergaan en het jaar daaropvolgend het tweede veld idem dito. Het moet gezegd de oefenhoek doet het nog steeds goed. De beide velden zijn tot nu toe nog steeds niet onder handen genomen. B&W heeft het gepresteerd om het in 1995 genomen besluit vier jaar achtereen te verschuiven. Inmiddels schoven onze bestuurders in Menaldum de renovatie door naar 2000, al weer een jaar erbij. Millenniumproblemen zeker. Voor mij is afspraak, afspraak. Een jaar uitstel in verband met een andere prioriteit mag, het jaar daarna moet zeker die afspraak (de velden) prioriteit hebben. Ik geloof dat ik zo langzamerhand met een open brief aan de gemeente M. bezig ben. Inmiddels is de subsidie die de sportverenigingen binnen onze gemeente kregen (voor velden en leden) al een aantal jaren in z'n geheel afgebouwd. De huur van de velden is aanzienlijk verhoogd, zeg maar verdubbeld. In een tijd van bezuinigingen is hier ook niets op tegen. Het besef dat de medaille in dat geval ook een andere kant heeft moet zo langzamerhand toch wel tot onze ambtelijke harde schijven zijn doorgedrongen. En dan heb ik het niet over het maaien van de velden (snoeien gebeurt al door vrijwilligers). Nee, op basis van deze hoge huurprijs mag je zonder meer een goede kwaliteit van de velden verlangen. Punt uit! Na deze uiting van frustratie bouw ik mijn verhaal af. Ik wil de sociale functie van het sportcomplex nog wel even benadrukken. Meerdere verenigingen waaronder de volleybalvereniging, Oranje Nationaal en met name de kaatsvereniging maken graag gebruik van de velden. Door de slechte conditie van de velden, is het weer daarbij altijd de maatmeter. Een slechte zaak, waarbij nauwelijks afspraken kunnen worden gemaakt. Mijn verzoek aan de hoge heren in Menaldum moge duidelijk zijn, belofte maakt schuld, kom die schuld eindelijk eens na. Het wordt tijd om de pen door te geven. Waar anders dan op het voetbalveld vond ik iemand die graag de pen ter hand neemt voor de volgende "ik jou de pen troch". Het is Janneke Bergsma, actrice, regisseuse en Iepenloftspulkenner. Maart 1999, Renske Wassenaar in (top) Ik jou de pen troch... Dit stikje skriuw ik yn fonetysk frysk, hjirmei bedoel ik dat ik de wurden opskriuw sa at jo it ùtsprekke. Emansipaasje Wy froulju meie alles dwaan. Sels yn de heechste kringen fan it Hollanske lân binne wy fertsjinwurdige. Sa hat ús lân in Keninginne en dan hawwe jo it as frou dochs net min dien. No wit els en ien fansels wol dat de ‘opperbaas’ Wim Kok is, mar allinne in miggesifter sil dêr oer falle. Wy froulju sille miskien ek net presidint van de Ferienigde Steatten wurde. Dêr stiet tsjin oer dat ús wol talitten is om in affaire mei san man te hawwen. Sels foutbaljen mei. Nim my sels as foarbield. Al san sechttjin jier prebearje ik de ballen te kearen. Jo hawwe fêst lêzen yn de foarafgiende rubriek ‘op e roaster’ dat ik keepster bin fan it earste olfetal fan Berlstum. Ja ik tink wier dat ik net oerdriuw at ik siz dat wy froulju alles meie. Mar dêr is dochs ien ding yn dizze wrald dat hawwe wy froulju net. Jo witte fêst wol wer ik it oer haw. Yn els doarp as stêd is dêr wol in plak wêr at de mannen sich ophâlde. Else kear steane hja om deselde tiid en it selde plak bei in oar. Ja steane faaks nêst de fiets en eamelje oer fan alles en noch wat. Eartiids haw ik al iens oan myn heit freechje wat dy mannen op san plak dienen. No, dat wiene de mannen fan de hoeke. Op hoeke giet els en ien oer de tonge. Alle ins and outs wurde dêr behandele en wêr at die manlju it oer hawwe? Ek bin ik noch hieltiden benijd as dêr ek in soart lidmaatskip oan ferbûn is, want wat binne dat foar mannen die dêr steane? En wêrom stean die mannen dêr en net oare? Froulju wiene al lang sa fier, wy hiene eartiids it theekrânske, wy sieten noflik binnen en net yn de kjeld. Rein en al dy oare waarsomstannighiden wêr’t jo yn de bûtenloft mei konfrontearre wurde, koenen ús sociale barren net wearhâlde. Wat dat oangjiet hawwe froulju altiid al yn it foar west by de mannen. Dochs soe ik wol graach san middei by dy mannen stean wolle om te hearen wer hja it allegearre oer hawwe. Ik bin benijd wa as better roddelje kinne, mannen as froulju? Miskien binne de mannen wol san protte efroucipearre en dogge hja it better as ús froulju. Hjirby jou ik de pinne troch oan Frans Rob, hoofdredakteur fan de Krytkarre. Wol ik wol efkes fermelde dat it giet om in symbolyske pinne. Harm sei tsjin my nammentlik dat hy oan my de pinne fan de Roaster jaan soe, mar ik haw nearne in pinne sjoen... Jimme lêze it, Renske jout de pinne troch oan Frans Rob. Wy binne benyd wat hy der fan bakt! Februari 1999, Harm van der Wal in (top) Ik jou de pen troch... Zo ongeveer rond de jaarwisseling kreeg ik een telefoontje van Sabina van der Wal, die de vraag stelde of ik de pen van haar wou overnemen. Met de gedachte dat ik dit stukje ergens in februari moest inleveren leek dit voor mij geen enkel probleem, maar ik ben er inmiddels achter gekomen dat dit niet zo eenvoudig is als ik had gedacht. Ik moest ook weer iemand vinden die de pen van mij moest overnemen. Gelukkig ben ik hierin geslaagd. Ik ben op 10 februari (jaartal onbelangrijk) geboren aan de Beetgumerweg. Toen ik daar werd geboren hoorden wij bij de gemeente het Bildt, dus volgens mijn paspoort en rijbewijs ben ik geboren in St. Annaparochie. Tot het jaar 1986 heb ik gewoond op nummer 41, waarna ik met mijn ouders verhuisde naar nummer 26 bij garage Rinsma, waar mijn vader werkzaam was. Ik herinner mij ook nog goed dat ik, tijdens de tijd dat ik aan de Bitgumerdyk woonde, geregeld werd aangesproken door een chauffeur uit Noord- of Zuid-Holland die mij de weg vroeg naar een voor mij onbekend adres in Berlikum. Na het bestuderen van de vrachtbrief werd dan al gauw duidelijk dat deze onfortuinlijke persoon in Berlicum, provincie Brabant moest zijn, een leuk uitstapje dus (of niet). Dankzij het invoeren van de postcodes is inmiddels het één en ander veranderd, zodat ook vele brieven en kaarten niet meer via Brabant bij ons thuis worden bezorgd. In 1992 ben ik met mijn ouders verhuisd naar de Fûgelsang (Kalverstraat) waar het goed wonen is maar toch wennen als je een drukke Bitgumerdyk gewend bent. Toen mijn neef Richard van der Wal en zijn vrouw Sabina verblijd werden met de geboorte van hun zoontje Niels bleek hun huisje aan de Hôfsleane te klein te worden. Van het een kwam het ander. Richard, Sabina en Niels kochten een huis aan de Kersehôf en ik heb hun huisje overgenomen, waar ik nu ± 2 1/2 jaar woon. De Hôfsleane, met een rechte weglengte van circa 800 meter was een onderdeel van een doorgaande route door Berlikum. Mede door het veel te ruime profiel van de weg werd er dus veel te snel gereden. Door de rondweg langs Berlikum is het gegeven dat de Hôfsleane geen functie meer heeft als doorgaande route, zodat er een nieuwe herinrichting tot stand is gekomen, waarvan we het resultaat inmiddels weten (positief). De weg is van 8 meter versmald tot 5.80 meter en groen en parkeervoorzieningen zijn aangelegd. Met het ook op het uitgaanspubliek moet ik nog zien hoe lang de beplanting (fruitbomen) met rust worden gelaten. Anderzijds wil ik langs deze weg toch opmerken dat wij in onze buurt weinig overlast hebben. Er is een goede samenwerking en communicatie met fam. Jetze Hoekstra en fam. Klaas van Wieren zodat alle problemen, al zijn dit er maar weinig, zonder moeite worden opgelost. Het zou echter toch plezierig zijn als mensen hun auto's niet aan beide zijden van de weg parkeren. Dit in verband met de bussen die regelmatig langskomen en met het oog op veiligheid (brandweer op ambulance die ergens in de buurt snel ter plaatse moeten zijn). In mei aanstaande hoop ik 10 jaar werkzaam te zijn bij de Voedingsadviseur te St. Annaparochie, waar de vitaminen je dagelijks om de oren vliegen en ik veel word aangesproken als Berlikumer Hond!! (alles went). Omdat ik graag naar Griekenland op vakantie ga (dit jaar voor de 5e maal) word ik in Berlikum door velen aangesproken als Harmos Povpolovpolvs. Wat dit betekent weet ik niet, maar in Griekenland werd er erg gelachen als ik mij met deze naam introduceerde. Wat betreft het verenigingsleven in Berlikum ben ik inmiddels 22 jaar lid van muziekvereniging Klimop en 9 jaar bestuurslid geweest en hanteer ik bijna 5 jaar de vlag bij het Eerste Dameselftal van de SC Berlikum. Hier kan ik wel een boek over schrijven maar geef de pen graag door aan Renske Wassenaar (keepster) van dit sterrenelftal. Adío, Harm(os) van der Wal De pen gaat dus naar Renske Wassenaar, we zijn benieuwd! Januari 1999, Sabina van der Wal in ... (top) Ik jou de pen troch … Onze buurman Douwe Ploeg vroeg of ik de pen van hem wou overnemen, toen heb ik ja gezegd. Maar om dan wat op papier te zetten valt niet mee. Van oorsprong kom ik uit Minnertsga, maar ik woon nu al 12 jaar in Berlikum (met veel plezier). Wij zijn op de Hôfsleane begonnen, waar wij 10 jaar hebben gewoond in een prachtig huisje met veel goede herinneringen. Toen onze zoon Niels daar werd geboren werd het een beetje te klein, toen zijn we verhuisd naar de nieuwbouw. Een nieuw huis was onze droom, maar al gauw kwam er een schaduw overheen. Als je te horen krijgt dat je die Rot Ziekte hebt, stort je wereld in. Na drie operaties, waarvan twee in Leeuwarden en één in Groningen, hoop ik dat ik er nu vanaf ben, maar geestelijk en lichamelijk moet een mens soms heel sterk zijn. Ik heb veel steun gehad van onze families, mijn vriendin, vrienden en buren (en nog). Het gaat nu goed met mij. Nu kunnen we weer volop wandelen, met ons hondje Romke, en Niels mag graag op zijn trekker mee en dan hebben we nog twee poezen. Als die de kans krijgen lopen die ons ook achterna. O ja, als we de Bildtdyk ingaan moeten we altijd bij Bertus zijn molen en visjes kijken, die kan Niels niet zo voorbij gaan. Ik wens u een gezond 1999 toe, ook namens mijn man Richard en zoontje Niels. Sabina van der Wal Sabina geeft de pen door aan Harm van der Wal. December 1998, Douwe Ploeg in... (top) Ik jou de pen troch … Wanneer je in Leeuwarden vertelt dat je gaat verhuizen naar Berlikum, dan verklaart iedereen je voor gek. "Je gaat de Nieuwstad missen" en "in dat dorp heb je verder niets" zijn veel gehoorde opmerkingen. Men schijnt dan plotseling vergeten te zijn dat je auto verder rijdt dan de rand van het dorp. Ook is men bang dat je gaat veréénzamen wanneer je buiten de stadsgrenzen treedt. Net alsof men in de stad zoveel belangstelling voor elkaar heeft. Je weet maar amper wie je buren zijn, en van saamhorigheid heeft men nog nooit gehoord. Nee, dan Berlikum. Ik heb hier salarisverhoging moeten vragen, omdat er praktisch geen week voorbij gaat of er is wel een "sutelaksje". In tegenstelling tot de stad zijn hier bijdragen aan de vreetlust van de bonte knaagkever of de Bazuin (o.a. voor je eigen eetlust) heel gewoon. Op het moment dat ik dit schrijf gaat de bel. Of wij ook iets willen bijdragen aan het kinderkerstfeest..... Ach, ik heb salarisverhoging gehad, dus waarom ook niet. Ook de aankondiging van deze akties is voor "stedsjes" een hele belevenis. Een auto met van die rare toeters op het dak attendeert een ieder op wat voor aktiviteit dan ook. Wel is het dan zaak dat deze auto zijn snelheid een beetje aanpast. Met name wanneer ene Johannes chauffeur is kun je het begin van de tekst nog wel horen, maar bij het einde van het verhaaltje is men reeds twee straten verder. Wanneer we het toch over auto's hebben dan is de stap naar verkeersregels niet zo groot. In de stad heeft verkeer van rechts voorrang. Aangezien zowel Leeuwarden als Berlikum in Friesland c.q. Nederland ligt, kan het bijna niet anders dan dat deze regel ook hier geldt. Maar dagelijks kan ik mijn auto op de kruising van de Bildtdyk met de Bitgumerdyk in de vernieling rijden. Wanneer je dan toch maar weer de auto tot stilstand hebt gebracht, en hoofdschuddend de medeweggebruiker aanschouwt, dan blijkt ook hier het gebaar met de middelvinger reeds bekend te zijn. Maar ach, komende uit de stad ben je wel het één en ander gewend. De buren kennen we inmiddels ook. Volgens goed "Berltsumer" gebruik, zitten we geregeld onder het genot van een alcoholische versnapering, te "eameljen". Een "happening" waar men in de stad nog nooit van heeft gehoord, maar wel een gebeurtenis die mij uitstekend bevalt (al heb ik door de grote hoeveelheden drank inmiddels dr. Comello moeten raadplegen). Nee, in tegenstelling tot wat men in de stad denkt, is het leven in een dorp zo gek nog niet. Oh, wellicht vraagt u zich nog af wie de schrijver van dit relaas is. Ik ben Douwe Ploeg en ik woon sinds 9 juli samen met mijn vrouw Femmie en mijn dochters Melissa en Kaylee aan de Kersehôf te Berlikum. Zoals u wellicht heeft begrepen, hebben wij voorheen in Leeuwarden gewoond. Van de overstap naar het dorpsleven hebben wij geen spijt, mede dankzij of ondanks bovenstaande dingen die mij zijn opgevallen. Douwe Ploeg En de pen geef ik door aan Sabina van der Wal. Een vrouw met een verhaal en net als mij van oorsprong geen "Berltsumer". November 1998, Ria Algra in (top) ik jou de pen troch... ‘t Is tongersdei 12 novimber. Ik kuierje mei de hûn oer de Bildtdyk. Krekt sa’n moai loopke. Op It Skil rydt my in plysjeauto yn’e mjitte. Stadich. ‘Op ‘e strún nei oertrêdings’ tocht ik, wylst my in ferhaal yn ‘t sin skeat fan in mem dy’t yn warskôging fan de plysje krige, om’t se de bern los achter yn de auto hie doe’t se it kroast nei skoalle brocht. Har man wie ek al oanhâlden om’t er de plysje gjin foarrang joech op in plak dêr’t it al moast. En oft dat noch net genôch wie, deselde mem krige ek noch in boete om’t de trekheak it sicht op it nûmerboerd weinaam. Al mimerjend haw ik de huzen fan de Bildtdyk achter my litten en lit ik de hûn los. ‘t Bist kin dêr moai wat omfleane. Dêr komt my in plysjeauto achterop riden. Stadich. Se jouwe omtinken oan ús wat domdryste hûn. Ik sjoch se nei en freegje my ôf oft de hûn hjir eins wol los mei. Dan is de auto by it fytspaad dat nei St. Anne giet. Se slane links ôf. Sûnder sirenes, sûnder swaailjochten, gewoan, stadich ride se ûnder de brêge troch en foegje se yn op de grutte dyk. By deselde ôfslach kom ik Jitse Smits tsjin. Hy lit ek it hûntsje út. ‘Wer ride jimme lâns at jim nei St. Anne geane’ freegje ik. ‘No hjir net lâns’, seit Jitse, ‘want dat mei net’. En dat is wat ik no ek altyd tocht haw. Ria Algra En de pen, dy jou ik troch oan Douwe Ploeg. Hy wennet noch net sa lang yn Berltsum en sil syn ljocht skine litte oer? Dat wachtsje wy ôf. |
december
1999 november
1999 oktober
1999 september
1999 juli/aug
1999 juni
1999 mei
1999 april
1999 maart
1999 februari
1999 januari
1999 december
1998 november
1998 |